"… bir bilsen, ah bir bilebilsen ne kadar özledim seni…
her sabah ve her akşam sahildeki eski rıhtımda ardından bakıyorum tekrar tekrar. her sabah ve her akşam o eski rıhtımda ardından ağlıyorum yüreğim susana kadar. özleminden tutuşup kül olan bir kalbin köşe bucak  ümit ışığı araması benimki belki de. belki de ne yapacağını, ne diyeceğini, nereye gideceğini bilememenin sancısı. veya seni nasıl geri getireceğinin… ah deniz gözlüm bir bilebilsen sensiz ne deniz deniz gibi kokuyor, ne sahilde martı çığlıkları anlamlı. nasıl anlatsam seni ne kadar çok özlediğimi bilmem ki. uzak uzak bakıyorum sonuna denizin. rıhtım ben oluyorum, suya akseden ışıklar sen oluyorsun. kavuşamıyoruz. zaten hiç kavuşamamıştık değil mi? hiçbir şey bilmesem ve hatırlamasam da seni nasıl sevdiğimi çok iyi hatırlıyorum. biliyor musun papatyam beni seni ne çok özlüyorum. seviyorum hala bu rıhtımı senin izlerini taşıdığı için. kızıyorum hala kendimi seni ellerimde tutamadığım için. bir diyebilseydim içimden geçenleri. yetseydi kelimeler, yetmedi diyemediler. biraz sonra geri döneceğim. yine geri geri gideceğim hayatımın karanlık sokağına, loş evime, sensiz odama. zorla gülümseyeceğim elimden kalan TEK resmine bakıp. resmine bakıp ama sana sarılıp uyuyacağım. yok, aslında uyumak bahane. ben rüyamda bir ihtimal seni görürüm diye umutlanacağım. olmuyor, olmayacak, kalbim parçalanıp gidecek ama artık senle dolmayacak.
bir bilebilseydin, seni ne yürekten sevdiğimi. ancak yazabildim acziyet içinde kısmi sevgi ifademi…"
 
 

(yazan: doğan telkesen)