efkarıma sözcükler yetişti,
kelimeleri ödünç aldım.
bak yağmurlar ne kadar çoğaldı
ne bulutlar geçti.
iki ucu kapalı bir tünel kıstırılmışlığı
hayatın iki ucunda karanlık çıkışlar…
düşlerde yaşattığım çiçeklere
gönlümden kırıntılar verdim güzelliklere.
hep bir beklenti içindeyim
hep gelecek.
ümidi inci kutularında saklamak,
alışılmışlığa alışmak,
iki ucunda da ışık kırıntıları
iki ucunda da benim aradığım.
fobilere sarıldığım yalnız kaldığımda
yürüdüğüm
zaman tabanlarım değil
kalbim acıyor.
baktığım karanlık duvar kalbimin yansıması mı?
sisler tüneli
tünel beni kaplamış
her adım bir öncesini aratıyor.
hep bir beklenti içindeyim
hep gelecek.
kelimeleri ödünç aldım bu satırlar için
borçluyum sana EFTELYA.
bana GİZEM’i öğrettin
sevdaya aşık ettin beni,
senden vazgeçirip.
düşünsel karışıklıklar ortasında
iki ucu karanlık bir tünel
iki yönüm de kuzey değil.
ben nereye gitmeliyim?
oysa ben sana sunmuştum kendimi
eski çağ adakları gibi
kurbanın olacaktım EFTELYA.
sana çok teşekkür ederim
bana GERÇEĞİ gösterdiğin için.
hadi şimdi gelsin gelecekler.
gelseler bile beni
nereden görecekler?
nereden bilecekler sırlarımı
ketum ruhumda sakladıklarımı.
bak yağmurlar ne kadar çoğaldı
her bir damlada bir hikaye var.
her damla yeryüzünün kuytularında
her bir damla bana akar.
ışık yine savaş veriyor aydınlığa çıkmaya
ışık kalırsa karanlıkta ya biz ne yapalım
biz nasıl ısınalım EFTELYA?
yine de sana borcum var
bana öğrettin SUÇLAMASINI.
sen bana gösterdin İNSANLIKTAN alçalmasını.
tutalım şu kuşları, tek tek yolalım kanatlarını,
biz sürünürken nasıl uçarlar?
nasıl geçerler bizim sıkıştığımız tüneller üzerinden?
hepsi birer ALÇAKLAR!
EFTELYA,
gördün mü gündönümünü?
bilebildin mi bir yürekteki PEMBE ölümü?
sen nasıl yaparsın
nasıl kullanırsın pembeyi cinayetinde?
yüzünde şefkat MASKESİ,
şeytanlık SENİN yüreğinde.
yine de sana teşekkür ederim ey EFTELYA!
gayya kuyularına yuvarlanmakta vardı bu işin sonunda.
bu tünel bir cennet onun yanında.
efkarıma sözcükler yetişti,
kelimeleri ödünç aldım senden
EFTELYA…

(yazan: doğan telkesen)

eğer yapabilseydim içimden gelenleri,
şimdi bu satırları yazmak yerine senin yanında olurdum.
eğer imkan olsaydı ben hep sana geliyor olurdum.
sadece susmanı görmek için bile.
sadece gözlerinde kaybolmak,
seninle uykuya dalmak.
eğer yapabilseydim içimde gelenleri,
bu satırları yazmak yerine sana söylüyor olurdum
bildiğim en güzel cümleleri
"seviyorum" derdim mesela.
mesela "özlem" olurdu senin adın.
acının gerçek adı "ayrılık" sen’den
derdim.
sadece daha yakın olabilmek için bile,
sadece kapının önünden geçmek dahi olsa.
biliyorum bunlar bir "hayal" nasıl olsa!
 

(yazan: doğan telkesen)

ellerimi al
yüreğine sar
al ve sar
sadece onlar kalsın
sadece ellerim yüreğini sarsın
beni boranlar sürsün
çöller yaksın
güneşler kavursun
sadece ellerimi al
ellerim seni sarsın.

(yazan: doğan telkesen)

… ve şakaklarından kan damlar ter yerine…
… sönen gün güneşe hasret…
… doğan yıldızlar tebessüm içinde…
… sağnak sağnak duygu yağmakta esrarengiz gecede…
… bilinmez bir sese yönelerek.
… mavinin uysallığına teslim olunur yer yer…
… kendini ver verebildiğin kadar pembe düşlere…
… sonun başlangıcında SEN…
… SEN in sonunda BEN…
… ve bir yoncada aranır şans…
… dilekler bağlanır YEMİN siz sözlere…
… seni götüren kim bu gönülden?…
… ve şakaklarından KAN damlar ter yerine…
… kırlaşan saçların değil vicdanındır…
… bir zaman sevdiğini görüp tiksinmesi gelir mi insanın?
… ve bir papatyada aranır sevgi…
… bilmeceye cevap versin diye.
… SEVİYOR…
… SEVMİYOR…
… BİLMİYOR!?

(yazan: doğan telkesen)

esmerim,
gözlerinde denizim
gülüşünde güneşim.
esmerim,
seslenişi meltem
susması çöl.
esmerim,
gelmeleri bayram
durmaları sevinç
gitmeleri azap.
esmerim,
hayallerimde sultan
gönlüme derman.
esmerim,
diyemediklerimin prensesi
sevgimin kısık sesi.
gelmeleri bayram
susmaları çöl
gönlü engin bir göl
esmerim.

(yazan: doğan telkesen)

Çok istedim gönülden,
Adını gül’e yazdım.
Bilseydim geçiciydim,
Bunu asla yapmazdım.
 
Teslim oldum ben sana,
Dilimde hep niyaz’dın.
Bir hevestim meğerse,
Anlasam yapamazdım.

(yazan: doğan telkesen)

bir gün yavaşça ve emin adımlarla
bir gün kızgın çöl özlemi içinde ruhuma damla
sonrası olmayan öncelikler yaşayarak
sevdamı bir gen gibi ileri taşıyarak

bir an için bile olsa aşkın en güzelini
bir an kadar bile olsa sevginin özelini
sana emanet bırakıp gözlerimi
sevdanı bir sır gibi saklayarak

farz edip yaşanmamış dünleri
farz edip geçen eski günleri
içsel bir boşlukta kaybolduğumu sayıp
kendi girdabımda sessiz boğularak…

(yazan: doğan telkesen)

fikrimin ince gülü diyordu radyoda bir ses,
bir ses beni alıp gidiyordu mazinin tozlu sayfalarına
yaşanmış veya düş sanılmış bir geçmişin…

toprak yollarında dolaşırken anadolunun o küçük köyünün
hatırladıklarım içinde en çok da senin gözlerin
çakmak çakmak bakandı sabah loşluğunda ufuktan.

kırık dökük ve sisli anılar kalmış şimdi ellerimde,
dalıp dalıp gidiyorum geceleri.

sesler geliyor
sesler sen diyor
ben sen diyorum
neden,bilmiyorum.

hiçbir gözyaşı damlasının anlamı kalmadı
uzun zamandır ne sahil gördüm huzur bulacak,
ne de mavi bir gökyüzü seni andıracak.

başımı kaldırıp bakmadığım ne kadar zaman oldu
kaç kez pas geçtim çiçekleri
hani papatya falları bakardık…

ve şu satırları yazarken belki de son damlası
belki son noktası konacak ömrümün
nerdesin ey fikrimin ince gülü?
nerdesin ey gönül bağımın bülbülü?

(yazan: doğan telkesen)

Gecenin hükmü saklı gözlerinde
Bir asır önceden miras kalmış yitik hazine kokusu
Sevdanın ara yollarında kaybolmuş.
Geriye bakıldığında karanlık
Önünde ise loş bir aydınlık.

Gecenin hükmü çökünce saçlarına
Yalnız kalınca ruhunla başbaşa

Çekilince kabuğuna…
İç çekmelerle gizlenen
Gülüşlerde saklanan hüzün
Ve özlenen bahar esintileri…

Ey kendinden kaçan!
Bu gidiş nereye?

Gecenin hükmü saklı gözlerinde
Gece bize yoldaş.

(yazan: doğan telkesen)

Saatlerin tükendiği anda
Anlamını yitirdiği akreple yelkovanın
Güneşin hep başkaları için doğduğu artık
Çöllerde suyun anlamı kalmadığında
Ayın hilalsiz doğduğu akşamlarda
Benim sensiz yaşadığım
Senin nerde nefes aldığın
Ve “hiçbir şey”in “her şey” olduğu gün
Ve anlamın anlamsızlaştığı
Sözlüklerin tarifsizlik üzerine yazıldığı
Bilinmeyen duygunun peşinde
Görülmeyen sevginin ardından
Koşulduğu çağlarda
An gelip durduğu kalbimin
An gelip donduğu ruhumun
An gelip bittiği gözyaşımın
Kopası başımın düşünmekten yorulduğu
Beynimin isyan ettiği zamanda
Dokunmak vaktidir artık geceye.

(yazan doğan telkesen)