bir dikene sunsam eğer kendimi
çoktan kabul ederdi.
beni bir dağ keçisi
senden fazla severdi.
tükenmez destanlara
yazamadım adımı,
belki benden bir ışık
çağlar öte giderdi.
şafaklarda var iken yığınla karanlıklar,
sen’den belki bir hüzme
belki güneş gelirdi.
bir dikene sunsam kendimi
çoktan kabul ederdi.
beni bir dağ keçişi
senden fazla severdi.

(yazan: doğan telkesen)

öfkeliyim,
değilim artık SEVGİ dolu.
veya yok kalbimde kırıntıları AŞK’ın.
"defol içimden"…
git gidebildiğin kadar gözlerimden.
öfkeliyim,
unutkanlık var üzerimde  sana karşı.
adını yan yana getirmek yok
veya türkülere eşlik etmek,
seni anarak.
hatta her gördüğüm gül’ü SEN sanarak.
gece koyusu, deniz mavisi…
yosun yeşilinde seni anarak…
"defol içimden"…
git gidebildiğin kadar gözlerimden.
şehrin sokakları, ay ışıkları
yan lisenin yeni yetme aşıkları.
bakmak bile usanç verici,
görmek zaten tiksindirici.
kara kara tablolar çizip parmaklarımla
gün gökte değil,
ağırır şakaklarımda.
bütün bir geçmişin gözyaşları birikir yanaklarımda.
seni de İNSAN sanıp ağlayarak.
ardından bakmıyorum artık,
artık TAKMIYORUM seni artık.
yutkunup tüm anıları
saklanıp pembe renkli odama
gri tonlu bir yaşama KAÇMIYORUM artık.
bugün de bitiyor dün gibi,
bugün de aynı dün gibi.
satırlarıma baksana
yine hep aynı gördüğün gibi.
öfkeliyim, duygusuz…
öfkeliyim, sorgusuz…
ve işte ben yaşıyorum… inanması güç olsa da
…sensiz.
hayat biraz daha DİKENSİZ.
tüm süngerleri çektim geçmişten…
belki son bir rica olacak;
 
"…DEFOL ARTIK İÇİMDEN…"

(yazan: doğan telkesen)

Yüreğim, bir kuş gibi uç,
Bir rüzgar gibi es
Bağlanma bulutlara
Tek başına gez.
 
Yüreğim, çiçek çiçek dolaş,
Güneş yakar seni kaç
Hiç doymak bilmedin
Hep oldun aç.
 
Yüreğim, okyanusları kurut
Senden gideni sen de unut
Mavi gökyüzü nerde
Sanki dört yanım bulut.
 
Yüreğim, bırak gideni
Sev asıl seni tercih edeni
Herkes akıllı dünyada
Yoksa bir ben mi deli.

(yazan: doğan telkesen)

seni iki bekleyen var sahilde,
biri eski deniz feneri,
biri eskimeyen ben…
ikimiz de laf anlamayan deli,
ikimiz de donduk seni beklerken.

seni iki bekleyen var sahilde,
ikimiz de çılgınız,
durup durup ağlarken,
aslında biz dalgınız.
dargın değiliz asla,
belki biraz kırgınız.

hem ben, hem bu deniz feneri,
ikimiz de zır deli.

seni iki bekleyen var sahilde,
haberinden habersiz,
kayalara çarpan köpükler
belki senden gizli iz.

ikimiz de gönül esiri
ikimiz de zır deli.

seni iki bekleyen var,
biri eskimeyen ben
diğeri eski deniz feneri.
 
 

(yazan: doğan telkesen)

DERİNDESİN,
EN DERİNDEN DERİNE.
KEŞKE DAĞLAR DEVRİLSEYDİ
SENİN YERİNE.
DAVRAN, BİR GÖKKUŞAĞI ÖRT BEDENİNE,
HAYATIN PEMBE BİR YÖNÜ DE VARDIR.
DERİNDESİN,
EN DERİNDEN DERİNE.
İNANMA SİYAHIN "KÖR" HABERİNE,
AL ŞU ÜMİDİ , SAR ÜZERİNE.
SENİN GÖZLERİNDE MÜJDELER VARDIR.
DERİNDESİN,
EN DERİNDEN DERİNE.
ÇIKMA UZAK YOL SEFERİNE.
GÜL YÜZLÜM,
GAMZENDE BİR DÜNYA SAKLI.
HADİ, ÖRTÜN SEVGİYİ YORGAN YERİNE.

(yazan: doğan telkesen)

merhaba ey gönül ilacım!
merhaba en güzel uykum!
gözümden sakınıp,
yıldızlara sorduğum.
tek kelime etmeden
bin kez düşünüp durduğum,
merhaba!
merhaba!
yaralarıma merhem
ruhuma umman,
aşkım için ferman,
merhaba!
küskünlüğüme  çare
mazlumluğuma perde
sığındığım limansın fırtınalarda
aradığım her sıkıştığımda
dayandığım en güzel dayanak
gönül ilacım,
bana derman olacak.
 

(yazan: doğan telkesen)

SAKLADIKLARIMLA,
VE
VE DİYEBİLDİKLERİMLE
BİRLİKTEYİM.
NE SUSTURABİLİYORUM YÜREĞİMİ
NE DE İSTEDİKLERİMİ
SÖYLEYEBİLİYOR DİLLERİM.
…
SAKLADIKLARIMLA,
VE
VE SENİN İÇİN HİSSETTİKLERİMLE
UZAK VE YAKIN TÜM DUYGULARIM ADINA
VE KAÇIŞLAR
SADECE…
SADECE BENİ DE GÖR İSTİYORUM.

(yazan: doğan telkesen)

dokunma
dokunma kalbime
bana bırak duygularımı
miras değil onlar
ben besledim
ben büyüttüm.

çok acı çektim
ben bir zaman
kırda bir söğüttüm.

dokunma kalbime
hüznümü bana bırak
çağlayanlar kuruttum.

kendime ağlayarak
çöllerde şarkılar söyleyerek tükendim
çölleri geçtim seraplara aldanarak…

dokunma
dokunma geceme
cevapsız bilmeceme.

karanlık odalarıma girme
getirme bana senden bir haber
yaşarım artık ben sensiz
yaşarım artık bihaber…

(yazan: doğan telkesen)

Donsaydım,
Olmasaydım ateşinle kül.
Donsaydım,
Hasretine yanmasaydım ey gül!
Donsaydım,
Kalmasaydım arz-ı endam ederek.
Donsaydım,
Gideceksen git, beni idam ederek.
Donsaydım,
Silinseydi izlerim.
Donsaydım,
Gidişini görmeseydi gözlerim.
Donsaydım,
Yellere karışarak.
Donsaydım,
Çöllere ulaşarak.
Donsaydım,
Atılıp çöplüklere.
Donsaydım,
Yazılıp günlüklere.
Donsaydım,
Maskeli duygularla
Donsaydım,
Uyanık uykularla.

(yazan: doğan telkesen)

dön uzaktan yakına,
bir güz sabahı olsun gelişin,
henüz kış gelmeden gel.
sisler arasından belirsin beklediğim hayalin.
son damlalar akmadan gözümden sellere nispet!
dön uzaktan yakına,
tutulası ellerim seni beklemekte üşüyerek.
serçe yüreğim çırpınmakta sessizce.
ümidim artmakta çaresizlere nispet!
dön artık uzaktan yakına,
kaç sayılası gece varsa saydım, yoruldum.
kaç abaküs eskitti parmaklarım.
kaç güneş doğup battı sen diye.
yine de bekledim dolunaya nispet!
dön artık uzaktan yakına,
köprülerin altından çok sular aktı,
çok kibrit çöpü attım denize seni beklerken.
kırıklıkları gömdüm arka bahçeme
yine de ufukta gördüm seni
bakmasını bilmeyene nispet!
dön artık uzaktan yakına,
hangi dağın karı erimeyip seni engelleyen?
hangi yolun taşları?
sesim mi gelmiyor yoksa sana?
susmadı yüreğim susanlara nispet!
dön artık uzaktan yakına…

(yazan: doğan telkesen)