ben uzağım
beni affet
yok benden hayır
hadi beni terk et!

beni affet
gelemem sana

affet,
içim ağlarken
gülemem sana.

(yazan: doğan telkesen)

artık, eski bir hatıradır kalbimde SEN’den kalan.
ne güneş, ne kumsal, ne ateştir beni yakan.
bu, öyle kolay kolay unutulmaz olan, unutulamayan.
efsaneler eskitip, aşıklar ağlatan.
belki, sadece  tek damlada toplanan.

için için yanıp, kan kusup gülücükler dağıtan.
öfkelerinde kaybolup, özlemlerinde yok olan.
ne geriye dönüşler, ne kendinden geçişler,
"asla olmaz!" deyişler yaşatan.
artık, yeni bir sayfadır açılan.

karanlık dehlizlerde arayıp,
okunmayacak ilanlar verip gazete köşelerine
yine de uslanmayan, akıllanmayan.
deli divane bir kalbin peşinden sürüklenip,
kendini kaldırım köşelerinde uyuklar bulan.

bilemem, diyemem, tarif edemem,
özleminden, özlemekten, istemekten vazgeçemem sanılan.
artık, acemi bir roldür hayatta yaşanan.

ne güneşler, ne ateşler,
ne "belirsiz" gidişlerdir beni susatan.
sadece tek bir söz, çıldırtan.

artık, eski bir hatıradır kalbimde SEN’den kalan.
haykırıp ufuklara, iç rahatlatan.
susturup dillerimi, kelepçeler vuran.
gözlerimi kapatıp sana dair anılara,
en yalnız kalabildiğim anda adını mırıldatan.
artık, eski bir şarkıdır senden bana armağan.

batmakta gün yine,
yine bir şeyler batmakta içimde yine.
bilinen ama inkar edilene inatla sarılan.
ağlamaklı, bükük dudaklar ile,
gözlerinden konuşan.

artık, sadece…
SADECE…
ESKİ BİR HATIRADIR KALBİMDE SEN’DEN KALAN…

(yazan: doğan telkesen)

artık uzak yakındır bana, aşığım bir yalana.
karalar içersinde bir kıvılcım aramış
ne zaman çıksam bir sefere,
terk eden hep baharmış.
susamışım, kaçmışım,
uzaklaşıp uçmuşum.
ben bir boşluk, sonu olmaz "hiç"mişim.
ateş kırmızısında aramışım aşkımı,
güneşleri batırıp karartmışım ufkumu.
artık uzak yakındır bana, aşığım bir yalana.
dokunma kalbim hassas, dokunma gözlerim yaş.
bir hayal dünyasında sen de ben gibi dolaş
karalar içersinde hep kıvılcım aramış
ellerimde kayıplar, yüreğimde yas varmış
gözlerim solgun sönük
rüyalar sana dönük
hem utanmaz üstelik.
artık uzak yakındır bana, aşığım bir yalana.
diyecek söz kalmamış,
yok artık söz kalmamış,
beni yakan bu ateş
içimde öz bırakmamış.
artık uzağım sana, aşkım gitti yabana…

(yazan: doğan telkesen)

gül dalında tükenen bir ümidin,
bir aşkın son demine…
…
sığınıp hep kendime, herkeslerden kaçarak,
suçumu kabul edip, idamıma susarak.
nasıl da seviyordu seni deli gibi bu yürek,
nasıl da bakıyordum gözlerine, gökkuşağı diyerek.
bende kalmıştı aşkın, üstün aşklar timsali.
içimde bir serçenin kalp çırpışı misali.
sığındım bir kuytunun, en karanlık yerine,
yine de diyemezdim, "dön sevdiğim" evine.
her an titrerdim yanında, aşk sıtması sarardı
an kadar kısa zaman, bütün dünyam karardı..
ne vardı sen’den başka, ne kimseler sarardı.
an kadar kısa zaman, beni aşkın sarardı.
sığınıp hep kendime, herkeslerden kaçarak,
bir idam fermanına, tüm gönlümü açarak…
ellerime bakınca, görmek mümkün kokunu
bana vakti zamanda, bir melek mi dokundu?
kırıldım parça parça, döküldüm tüm aleme
duydun mu sevdiceğim, benim selâ’m okundu?
sığındım bir kuytunun en karanlık yerine,
öleceğimi bildim.
diyemedim yine de…
 

(yazan: doğan telkesen)

Özlem ile yanmak vardı şimdi bahar havasında.
Aşkını mevsim sayıp gelmesini beklemek.
Kırlara çıkmak seni  bulabilmek için.
Seni bir kır çiçeği diye sevmek…
Bahar havasında seni koklamak vardı.
Senden bir esinti, senden bir iz…
Biliyorum, olamayız ikimiz.
 

(yazan: doğan telkesen)

bir bardak suda olsam anafor
koparsam beni bağlayan bağı
ne ben anlatayım
ne bana sen sor
daha dün gibi gelen yılları.

(yazan: doğan telkesen)

beklemek güzel
bilsem ki bir sabah geleceksin
yanağımda güneşten önce
senin okşamaların olacak

beklemek güzel
bilsem ki sokak satıcıları artık
yalnızlığımı haykırmayacak
artık sokak lambaları sığınağım olmayacak

beklemek güzel
bilsem ki saçımdaki her beyaz
günahıma bir keffaret
azabıma kalkan olacak

beklemek güzel
bilsem ki seni hatırlacak aşk besteleri
seni anlatacak tüm güfteler
ve sen olacak gökteki her yıldız

beklemek güzel… ama seni…

(yazan: doğan telkesen)

BEN ÜMİDİM,
BAK YEŞERDİM.
TÜKENMEDİM,
TERK ETMEDİM.
BAZEN ÇEKİLDİM YUVAMA,
HEP GERİ GELDİM.
 
BEN ÜMİDİM,
BİLDİM BEKLEMEYİ,
BİLDİM BEKLETMEYİ.
ÇOK SÜRMEDİ,
YİNE GELDİM.
DOĞDUM GÜNEŞ ÜSTÜNDEN,
SENİ SEVDİM,
AYAĞA KALK İSTEDİM.
 
BEN ÜMİDİM,
BAK YEŞERDİM.
ÇOK GÜZELDİM.
ŞİMDİ DE…
 
BEN ÜMİDİM,
ÇEKMEDİM PERDE IŞIĞA,
SADECE BİRAZ DİNLENDİM.
SENİ SEVDİM.
BAK YEŞERDİM.

(yazan: doğan telkesen)

NE MATEM YÜKLÜ İDİ GÖZLERİMDE GÖZLERİN
NE HAVALARDANDI ÜŞÜDÜĞÜM SOĞUK SOĞUK
SENİN İÇİNDİ SEVGİMDEKİ DALGALANMALAR
SENİN İÇİNDİ KENDİMİ DEV AYNALARINDA GÖRMEM
 
SENİ SEVDİĞİMİ BİLİYORDUM, BİLİYORDUK
SEN DE BİLİYORDUN TÜM AYNALARDA SENİ GÖRDÜĞÜMÜ
 
NE UZUN SAATLERİMİZ OLDU UZAKTAN BAKIŞTIĞIMIZ
NE YAKIN KALABİLDİK SADECE İKİMİZ
SADECE ELLERİMİZİ EMANET VERDİK BULUŞMA ODALARINA
SADECE DİLLERİMİZDE YANKILANDI ADIMIZ
VE ÇÖL ASIL ANLAMINI BİZİM KAVUŞAMAMA İKLİMİMİZDE BULABİLDİ
VE GÖLLER ASIL BİZİM SICAKLIĞIMIZLA KURUYABİLDİ
 
BEN DE BİLİYORDUM SENİ SEVDİĞİMİ,
SEN DE BİLİYORDUN SENSİZ NASIL TÜKENDİĞİMİ.
 
YİNE DE VE HERŞEYE RAĞMEN,
KALDIN İÇİMDE SANA RAĞMEN
SEVGİMİN SAKLI FORMÜLÜSÜN SEN
GÜLÜŞÜMDE SAKLADIM BEN SENİ
GÖZ BEBEKLERİM KORUYOR
ŞİMDİ BENDEKİ HAYALİNİ

(yazan: doğan telkesen)

bilemezsin, ne kadar zaman sensiz kaldım, sensiz ağladım.
bilemezsin, nasıl andım adını hem sevip, hem de söverek.
çektiğim acının tek suçlusu "sen" diye,
"sen" diye tüm siyahlarımın mesulu.
bilemezsin, seni hem çok severek, hem…
bir teslim oluşu yaşayarak tüm ruhumla uğruna
adayıp bir kalbi, sunup altın tepside.
bilemezsin hem çok sevip, hem de söverek…
her yağmurun öncesi ve her damla sonrası,
her gökkuşağı renginde seni görerek…
çektiğim tüm acının "tek" suçlusu,
"sen" diye yaşlı gözlerimin tek sorumlusu.
artık doğmayan güneşlerimin
artık en sessiz gülüşlerimin,
kendimden korkarak sevişlerimin,
her gün batımında gidişlerimin.
bilemezsin hem seni sevip, hem de söverek…
bir bir kırılan umut dallarımın,
bir korkak gibi saklanan duygularımın
sevgiye dair sorgularımın…
bilemezsin, uğruna dökülen gözlerde yaşlar,
bilemezsin, uğruna bu kalpteki atışlar
bilemezsin, susarken sevgi diye haykıran bakışlar.
çektiğim acının tek suçlusu "sen" diye,
"sen" diye tüm siyahlarımın mesulu.
bilemezsin, seni hem çok severek, hem…
bilemezsin, ne kadar zaman sensiz kaldım, sensiz ağladım.
bilemezsin, nasıl da andım adını hem sevip, hem söverek.

(yazan: doğan telkesen)