Gecede saklı sırrına eremedim. Gecede saklıydın sen, sen aslında bir geceydin. Ben bilemedim. Batan ne güneşti senin üstüne, ne doğan yıldızlardı senden ayrı. Sen hem geceydin, hem yıldız. Ben seni göremedim. Ay’dı senden habersiz giden bulutlar arasında. Sen gökte Ay mışsın da, ben fark edemedim. Gecede saklı sırrına eremedim. Tutamadım gece gibi, sarılmak ne mümkün. Sana olan aşkım aynen tek hece gibi. Ben kağıda dökemedim. Zifir rengi bir sis, senden habersiz dalgalanan deniz… Meğer ben hep kalmışım sensiz… Gece kadar olamadım. Yalnız kalacağım gecenin koynunda. Almayacağım, sokmayacağım yanıma kimsecikleri. Yolacağım seni hatırlatan, sen kokan çiçekleri. Gecede saklı sırrına aşık, senden hem nefret eden, hem sana dolaşık. Karışık, evet bu hayat ve ben kölesi karışık… çözemedim… Niye üşüdüğümü şimdi daha iyi anlıyorum. Yokluğun ne kadar da soğuk. Ne kadar uzak kalıyorum hayatın neşesinden sen yokken. Sen yokken gök kırmızı ve siyah, gözlerim siyah ve karanlık. Gözlerim sen yokken donuk bakıyor geceye. Sen yokken anladım gecenin kıymetini. Sen yokken anladım gecenin heybetini. Ölüyorum yavaş yavaş. Kokunu arıyorum, saklıyorum anılarımı bulduğum kuytulara, ölüyorum gecede. Gecede saklı sırrına eremedim. Sen, aslında geceydin, ben bilemedim!..

(yazan: doğan telkesen)

geçen bulutlar
senin içindir
çarpan kalp,
gören göz
ben senindir,
senin için.
 
Susan dilim seni dinler…
Aşk senindir
Ben senindir.
 
Ey meçhul!
Ben senindir.
hadi artık,
gel sevindir.

(yazan: doğan telkesen)

Sarmaşık duygular içinde gönlüm,
Karmaşık hayaller içinde ömrüm,
Ömrüm durmadan geçerken gün gün,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

Sevgimi gönlünden kazıyamazdın,
Bensiz bir an bile yaşayamazdın,
O kalbi bensiz taşıyamazdın,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

Dönmüşken deliye yokluğun ile,
Daima dilimde tek bir kelime,
Gizlice ağlarken kendi kendime,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

Unutmam silemem anılarımı,
Kaç kere affettim yalanlarını,
Terk ettim hâl hatır soranlarımı,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

Ben şimdi sensizim kaldım birbaşa,
Derdimi anlatsam çatlardı taşa,
Bari sen mutlu ol, gönlünce yaşa,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

(yazan: doğan telkesen)

sen ki,
sen ki benim gülümdün,
yokluğunla ölümdüm,
nefesinle dirilip, gülüşünle büyüdüm.
nerede şimdi mis kokan yaprakların?
sanki altında kaldım tonlarca toprakların.
içimde, taa şuramda
bir ateş ki hiç sönmez,
beynimde bir ses çınlıyor,
gidenler asla dönmez.
sen ki benim gülümdün,
güneşle gördüğümdün,
belki sevginin kendi
belki sevgi gölümdün.
dündün
bugündün
güldün
ömrümdün
sen ki benim ömrümdün.
bilseydin sevdiğimi
sevgiyle verdiğimi,
ram olan benliğimi,
bilseydin…
sen ki benim gülümdün.

(yazan: doğan telkesen)

 
…asla anlayamazsın benim dünyamı ve beni SEN. Ben, senin hayallerinin çok ötesinde farklıyım SEN’den. Benim gecelerimde ay, gündüzlerimde güneş yoktur. Loş sokaklar arasında yaşar, sahil kenarlarında NEFES alırım. Ne mavi gök vardır üstümde, ne koca koca dağlar. Asla anlayamazsın beni SEN. Benim duygu yoğunluğum boğar beni sevmek isteyeni. Ve bu nedenle  hep kaçarım, sevemem. Beni gördüğün gibi sanma hiçbir zaman. Ben "MASKE ÜSTÜNE MASKE" takarım da öyle çıkarım sokaklara. Yoksa yanarım gerçek yüzümle karanlıklarda bile. Ben kaçarım, ben gizlenir ve susarım sana karşı. Asla anlayamazsın beni ve dünyamı SEN.

(yazan: doğan telkesen)

çok mu ağladın benim gibi gece sonlarında
çok mu dillendirdin gurbet türkülerini
sızım sızım kanadı mı senin de için
senin de gözyaşların karıştı mı mehtap ışıklarına
bilebildin mi hayatın gizemini
çözebildin mi içindekini
ah bilemezsin ki,
tüm sözlerin de bittiği bir yer vardır.
tüm çabaların tükettiği insanı perde perde
sen de haykırdın mı boşluğa sakladıklarını
sen de sığındın mı evinin duvarlarına
atabildin mi ruhundan pasakları
ağlamakla gitti mi peki kalbinin çapakları.
ah duyamazsın ki,
ne söylense de kalpler sağırdır.
bütün çaban sadece "yaşamak" için vardır
çok mu ağladın benim gibi,
horozlar öterken sabah için
çok mu daldın hülyalara,
"sevdiğim" diyerek ötelere
ölümü de kokladın mı benim gibi
hem korkup, hem bekleyerek
istedin mi hiç kimsenin görmeyi bir sabahta giderek
bilebildin mi hayatın gizemini
çözebildin mi sen içindekini
soruyorum sana
ey zülüfleri siyah
gözleri dolunay
sözleri güneş olan yâr,
sen de ağladın mı benim gibi gece sonlarında?

(yazan: doğan telkesen)

sen hayatsın
biraz asi, biraz şaşkın.
duyguların eşsiz
ümitlerin sen’i aşkın.
 
sen hayatsın
sabahın var
var akşamın.
geçince tüm yaz
gelir elbet sen’in de kışın.
 
sen hayatsın
üzüntünde neşende
tüm dünya sana küsmüş
sen ise kendi köşende.

(yazan: doğan telkesen)

Dün yine "düş"ler gördüm. Saçlarında yaz esintileri vardı ve sen gülüyordun. Seni ilk kez bu kadar "yakın" hissettim. Saçlarında yaz, gözlerinde bahar vardı. Seni ilk kez bu kadar "sıcak" hissettim. Elimi uzattım, tutamayacaktım ama… Sen, yine kaçtın. Ben yine seni bende hissettim. Dün yine düşler gördüm. Sen’den gelen "gülüş"ler gördüm. Güz kıvamında "ölüş"ler gördüm.
Beceremedim yine sevmeyi, "aşk"tan "geri dönüşler" gördüm. Seni gördüm bilmem kaçıncı kez düşümde, mehtap şahittir eridim gülüşünde!

(yazan: doğan telkesen)