Yapamadın sen de benim gibi, yapamadık. Kurtulamadık MASKE’den. Çok yazık ettik kendimize. Şimdi ne BİR’iz, ne de bütün. Artık öyle keskin ki bizi ayıran çizgi. Ne kadar büyük olsa silemez hiçbir silgi. Yapamadık, beceremedik. Tutmadı ellerimiz, tutamadı. Diller söyleyemedi gerçekleri. Yürekler sessiz sessiz ayrılırken, gözler sema niyetine bakarken birbirlerine… Olmadı sevgilim, olamadı. MASKE’den kurtulamadık. Maske olmadan yapamadık, yapamadım. İTİRAF edeyim ki, ben sana değil, belki de MASKE nin güzelliğine aşık oldum. ACIYOR içim… Çok üzgün satırları ise saklıyorum daha sonra yazmak için. Çok daha sonra ölümüm ardından okunsun diye bir mektup bırakacağım. Orda okuyacaksın MASKE min ardında neler vardı, neler yaşandı. Biz yanlış zamanda, yanlış mekanda ve yanlış tercihler sonucunda "bir araya gelme savaşı" verdik. AMA YENİLDİK… "Üzgünüm!" demek ne kadar anlamsız olsa da… ÜZGÜNÜM ben yine de.
(yazan: doğan telkesen)
