bir buse için gönül dudağından  
çırpınarak can veren güvercindim 
yırtık ve eski hatıralardan kalan. 
   
solgun yüzlerden yansıyan sevgi.
hani vaktiyle ellerinde gördüm güneşi.
hani söyledikleriyle memnun  
susmalarıyla mahzun olduğum yâr.
   
ne bilirdim ki, ufukta gördüğüm ayrılıklar
birgün bana da doğacak!? 
ne bilirdim ki, gün güneş içinde  
günüm akşam olacak. 
   
mızrabınla dokunduğun gönül tellerim
şimdi garip ve şaşkın  
derman verenler meçhul, 
derman yok yaralarıma. 
   
anılardan kalanlarla kanaatkâr 
unuttuklarıma kifayetsiz öfkem 
öyle derin bir sızı var içimde 
korkarım lakin, ölem… 
   

(yazan: doğan telkesen)

sen ağlıyorsun,
ve ben gözyaşlarına şahidim.
ve dilekler tutmana,
ve umutlar satın almana.
yanmanı da gördüm, yakılmanı da.
dillerimi ısırdım susmak için,
susturamazken yüreğimi.
bakışlarımla gezip, mahzun ve ürkek
adımlarımı gidemeyenlere borç vererek.
sen ağlıyorsun,
sanki ben titriyorum.
senin hıçkırıkların beni de boğuyor.
ben de seninle sarsılarak…
kahroluşlar yaşayıp,
"kahrolsunlar" savurup ağız dolusu
ufku tarayıp haykırmak için,
üzüntülerini fırlatırcasına.
sen ağlıyorsun,
gökler seni kıskanıyor
süzülen her damla yağmur oluyor
her damla ayrı ayrı ağlıyor.
ağlıyorsun…
varlığından haberdar ama umursamaz
duyup seni ama seni anlamaz, anlayamaz
sarmaz ve sarılmaz ve de duyumsamaz.
sormadan seni yaşayıp geceleri,
beklerken "bir dudak dolusu tebessüm".
solarken geçen saniyelerce,
akşamları defedip, güneşlere tutunarak,
solarak ve bekleyerek,
ve umarak…
sen ağlıyorsun,
ben hıçkırıyorum
gök şahit oluyor.

(yazan: doğan telkesen)

"… aşıktım bir zamanlar ben, aşk’tım bir zamanlar…
aşıktım, gizliden-açıktan seviyordum bir zamanlar… bir zamanlar sevginin dehlizlerinde yürür, kaybolurdum ama o kayboluşlar hiç de "kötü" gelmezdi.
ve hiç üzmedi… çünkü SEVİYORDUM.
bir zamanlar hem aşık, hem şaşkın, hem dolaşıktım…
yanardım gizli-açık… çünkü ben AŞK’TIM bir zamanlar…

aşkım damarlarımda dolaşırdı kan yerine, kan gibi. bakardım yüzüme her yansıtan nesnede sanki SEN var gibi. ruhumu sarsan depremler, gecelerime ışık, gönlüme derman… ben seviyordum, ben aşıktım bir zaman. bir zamanlar çokça susuzluk krizleri geçirdim sevdiğimin yokluğunda. ne sular kandırdı beni, ne yalanlar inandırdı. yapamazdım onsuz zamanın en kısa anında… o zamanlar, her adını andığımda "dalıp dalıp" gittiğim zamanlardı. ben seviyordum bir zamanlar… bir zamanlar kalbimde SEVDAn vardı…

renklerim karışıktı bir zamanlar, tıpkı kalbim ve kafam gibi. açık pembe kabuslarım olurdu nedenli nedensiz. koyu gri hayallerim de olurdu onların yanında, sevinirdim… ben renkleri bile karıştırırdım bir zamanlar aşık olduğumda.

bir zamanlar aşıktım ben veya öyle sandım…"

(yazan: doğan telkesen)

BOYAYAYIM,
KENDİMİ SENLE BOYAYAYIM.
DEMEDEN RENGİN NEDİR?
SENİ SEYRE DOYAYIM.
 
BOYAYAYIM,
AŞKI SANA BOYAYAYIM,
SENDE AŞKI GÖREYİM.
AŞKI SEYRE DOYAYIM.
 
BOYAYAYIM,
ÇİLEMİ AZIK EYLEREK,
AŞKI KALPTE DEMLEYEREK.
GECE GÜNDÜZ BEKLEYEREK.
 
BOYAYAYIM,
HEM DERDİMSİN HEM DERMANIM,
KALBİMDE GİZLİ FERMANIM
YOK ARTIK SENDEN GÜMANIM.
 
BOYAYAYIM,
SULARINA SES OLAYIM,
İÇİNDE NEFES OLAYIM
KALBİNE KAFES OLAYIM.
 
BOYAYAYIM,SENİ BANA.
AĞLAYARAK ELİM SANA
SIĞINARAK İMDADINA
BENİ SANA BOYAYAYIM.

(yazan: doğan telkesen)

ve aşksa bu hissettiklerim,
acı bir tat varsa dudaklarımda.
nereye gideceğimi bilemiyorsam
ve nasıl diyeceğimi.
nasıl seveceğimi planlıyorsam uzun uzun,
güneş bir başka ısıtıyorsa.
sokak satıcılarının bağırmaları
şarkı gibi geliyorsa kulaklarıma.
gözlerimde pembe renk tufanları varsa
kıpır kıpırsa kalbim
yerinden çıkacakmış gibi.
ve aşksa bu hissettiklerim,
durup durup dalıyorsam adını andıkça,
adını andıkça "sevgilim" diyebiliyorsam
umrumda değilse dünya ve içindekiler.
saçının tek teli daha önemli ise benim için.
akşam olsa sabah olsa hep "özlem" varsa.
yanımda olman da yetmiyorsa
sana sarılıp kalmak istiyorsam öylece.
ve "seviyorum" diye haykırıyorsa gözlerim
ve aşksa bu duygu…
bu duygu, çok güzel bir duygu.

(yazan: doğan telkesen)

bugün herşeyin başladığı gün
ve ben hüzünlerimi alıp gittim bu şehirden.
loş bir ışık altında şubat soğuğunda
ıssız ve dar sokaklar arasından gittim
yılların yorgunluğunu bırakıp ardımda
ümitleri satıp bir eskiciye
geçmişe gülerek gittim bu şehirden
bugün herşeyin başladığı gün
gitmelerin, kaçmaların, sessizce uçmaların…
söylenmemiş sözlerin pişmanlığında kıvranmaların
ağlamanın fayda etmediği saatlerin
şiirlerin hafif geldiği gün
bugün herşeyin başladığı bir gün
çiçek kokularına hasret
güneş tebessümü arayışıyla
uzağa gidilen bir gün bugün
seni bıraktığım ardımda ve senin için
ama yine senden kaçmak için
hiç bilinmeyecek bir sorunun
hiç görülmeyecek bir rüyanın ardından
ellerim, gözlerim, gökyüzü şahit ki
bugün senin günün
bugün benim günüm.
 

(yazan: doğan telkesen)

ÇELİŞKİLER İÇİNDE,
SAKLI-GİZLİ GERÇEKLER,
SÖYLENMEMEK İÇİN YAZILMIŞ SATIRLAR.
İÇİM KANARKEN GÜLECEĞİM,
NEFRET EDERKEN SEVECEĞİM.
 
ÇELİŞKİLER İÇİNDE,
KARA YÜZLÜ  GERÇEKLER.
BAKIŞLARIN ANLATTIĞI DUYGULAR.
SAHİL HATIRLATACAK SADECE.
SADECE TAKVİMLERDE ARAYACAĞIM İSMİNİ.
ADININ HARFLERİ ASLA YANYANA GELMEYECEK.
KALACAĞIM ÇELİŞKİLER İÇİNDE.
 
BELKİ BİR DÜŞ ANINDA,
BELKİ HAYAL ALEMİNDE,
YAŞANACAK BİÇİMDE.
ÇELİŞKİLER İÇİNDE YAŞAYACAĞIM
SENSİZ ŞEKİLDE.

(yazan: doğan telkesen)

Çığlığımı duydun mu?
Bu gece uyudun mu?
Acılar caddesi’de kayboldu ruhum
Bir izimi buldun mu?
 
Çığlığım var, eskiden
Haber etsem gizliden
Biz iki beden, bir kalp idik.
Seviyorduk önceden.
 
Çığlığım var, duydun mu?
Dün gece uyudun mu?
Beni kayıp etmişler
Bir kez olsun sordun mu?
Bir kez olsun sordun mu?…

(yazan: doğan telkesen)

güzeldi bana bakmaların
beni habersiz yakmaların
masum ve sade susmaların
güzeldi bana bakmaların

güzeldi bana bakmaların
gamzelerin güzeldi
sen gülünce ruhumda
kelebekler gezerdi…

(yazan: doğan telkesen)

çöl oldum senden ayrı
yanmak neymiş anladım
ay’sız kaldım ağladım
yanmak neymiş anladım
 
çöl iklimi yaşadım
yoktun gecelerimde
meğer ben bir çölmüşüm
bunu şimdi anladım.
 
çöl rüzgarı es götür
sevdiğimi tez getir
bana yâr’dan SÖZ getir
insan neymiş özünde
asıl şimdi anladım.

(yazan: doğan telkesen)