Gece hükmünü kabul ettirdi…
Her yeri derin bir siyah örtü bürüdü.
Sokağın sakinleri evlerine sığınmaktan başka çare bulamadılar. Gökyüzü ve yeryüzü sakinleri hakim renge teslim olup, boyun büktüler, boyun büktüler çünkü çaresizdiler.
Çaresizdiler, çünkü sabaha daha çok vardı.
Ben ise, evimin penceresinden olup bitene şahitlik ettim.
Gözlerim dışarda, aklım sende. Bakışlarım delip geçiyordu kaldırımları. Kaldırımlar her zaman olduğu gibi kucaklıyordu insanları. Evlerine çekildi çoğu ve kaldı sadece bir kaçı. Onların da evi yoktu…
Gece hükmünü dayattı, hem gök hem yer ehline.
Kimse duramadı önünde… Bunalım saatlerine adım adım yaklaşmaktaydım bende. Sara krizleri gibi gelecekti, gelecek ve götürecekti beni burdan. Burda olacaktı bedenim ama ruhumu alıp sürükleyecekti. Geceleri sevmez oldum bu yüzden, arar oldum ışığı ve güneşi. Her saatin bir yıl gibi geçtiği, içinde kara delikler barındıran…
Gece hükmünü kabul ettirdi… Kimse direnemedi ve kaçamadı.
Ben hiç direnemedim.
Geç ey zaman denen bilinmez! Geç ve sabahı getir, sabahı armağan et bana. Sabah benim sığınağım, ufuk benim evim. Tanyeri kardeşim…
Gecenin hükmü kuşattı tüm evreni, evren gece oldu, ben gece oldum, sen gece oldun…
Gün gece oldu.
Kimse görmedi mi sabaha ne oldu?

(yazan: doğan telkesen)

Gecenin hükmü saklı gözlerinde
Bir asır önceden miras kalmış yitik hazine kokusu
Sevdanın ara yollarında kaybolmuş.
Geriye bakıldığında karanlık
Önünde ise loş bir aydınlık.

Gecenin hükmü çökünce saçlarına
Yalnız kalınca ruhunla başbaşa

Çekilince kabuğuna…
İç çekmelerle gizlenen
Gülüşlerde saklanan hüzün
Ve özlenen bahar esintileri…

Ey kendinden kaçan!
Bu gidiş nereye?

Gecenin hükmü saklı gözlerinde
Gece bize yoldaş.

(yazan: doğan telkesen)

Saatlerin tükendiği anda
Anlamını yitirdiği akreple yelkovanın
Güneşin hep başkaları için doğduğu artık
Çöllerde suyun anlamı kalmadığında
Ayın hilalsiz doğduğu akşamlarda
Benim sensiz yaşadığım
Senin nerde nefes aldığın
Ve “hiçbir şey”in “her şey” olduğu gün
Ve anlamın anlamsızlaştığı
Sözlüklerin tarifsizlik üzerine yazıldığı
Bilinmeyen duygunun peşinde
Görülmeyen sevginin ardından
Koşulduğu çağlarda
An gelip durduğu kalbimin
An gelip donduğu ruhumun
An gelip bittiği gözyaşımın
Kopası başımın düşünmekten yorulduğu
Beynimin isyan ettiği zamanda
Dokunmak vaktidir artık geceye.

(yazan doğan telkesen)

geceye merhaba.
merhaba üşüyen ellerime
ay ışığına aşık gözlerime.
merhaba uzaktan geçen gemiye
kırlangıç çabukluğunda kaçan buluta
mehtabı gözleyen sevgiliye merhaba.
geceye merhaba.
içimde sakladığım ümitlerime
kendime diyemediğim itiraflarıma
rüyamda söylediğim sözcüklerime
seni hasretle beklediklerime merhaba.
merhaba bekleyene
beklediğini saklayana merhaba!
geceye merhaba.
çocuk hüznünü taşıyanlara
kendini çocuk sananlara
bir çocuk gibi ağlayanlara merhaba.
merhaba "an"ın sessizliğine
duygularımın kimsesizliğine
gülüşünün eşşizliğine merhaba.
geceye merhaba.
düşünüp yorulunca uyuklayanlara
uykusunda O’nu sayıklayanlara
yüreğini buz ile körükleyenlere merhaba.
geceye merhaba,
batan Güneş’e elveda.

(yazan: doğan telkesen)

Hayallerimizin peşinden koştuk yıllarca,
Yıllarca bir “hiç” için tükettik enerjimizi.
Zehir oldu gecelerimiz, karardı gündüzler.
Tat almaz olduk sudan, havadan.
Ellerimizde nice papatya falları eskittik.
Kırdık ve kırıldık,
Durulduk yer yer, yer yer delirdik.
Umursamadık söylenenleri, aldırmadık.
Boşluğa sarıldık sevgilimiz niyetiyle.
Boş yaşadık, bomboş…
Bir güzele(!) nice anlamlar yükledik.
İnanmadık hayatın aşksız da yaşanabileceğine,
İnandırılamadık.
Kaybettiğimiz her sevgi(li) bir ömür aldı bizden,
Akıllan(a)madık.
Yanıldık, kabullen(e)medik.
Ağladık, inkar ettik.
Sakladık, isyan ettik.
Çok çırpındık boşuna,
Durulduk, sukût ettik.

(yazan: doğan telkesen)

DÜN YİNE GECEYLE
BAŞBAŞA KALINCA
FARK ETTİM GÖZLERİNİ.
DÜN GECE
NE KADAR ÇOK SEVDİĞİMİ
ANLADIM GÖZLERİNİ.
DÜN GECE GİTTİM GELDİM
GÖZLERİNDE
DENİZ GİBİ
MED CEZİR GİBİ
BİRAZ GEÇ DE OLSA
FARK ETTİM
NE ÇOK SEVDİM
GÖZLERİNİ.

(yazan: doğan telkesen)

beklediğimiz her durakta yeniden seni bekledim, gelemeyeceğini bile bile hemde.
her otobüs durağı, her tren garı ikinci adresim oldu senin ardından.
gözlerim hep seni aradı otobüs koltuklarında ve tren kompartımanlarında.
sanki, sanki senin ardından yetişmek istiyormuşum gibi ardından koştum vagonların. yetişemedim tabi. gittiğin ve sana yetişemediğim o gün gibi.
ve biliyor musun ben bu sahneyi sen gittiğinden beri her gün yaşadım neredeyse.
seninle yürüdüğümüz tren rayları, bilet kavgası yaptığımız otobüs durakları, kaçırdığımız ve gülerek yarı yolda kaldığımız dolmuşlar…
meğer ne güzel yaşanmışlar,
ve şimdi tadını daha iyi alıyorum,
meğer ne güzel anmış onlar.

(yazan: doğan telkesen)

ne zaman dursam
düşünmek için seni
ne zaman dalıp gitsem
geçmişin aynasına
ince bir sızı sarar
incecik bir pişmanlık
geçmişin anısına.
 
hep inandım kendimce
hiç kabahat yok bende
sendin tüm kabahatli
bırakıp ta gidende.

şimdi senden uzakta
sensiz anlar var bende
incecik bir pişmanlık
geçmişina anısına.
 
bakıyorum arada
mazi resimlerime
üç beş damla yaş döküp
saklayarak kendime.

düşünüyorum şimdi
seni seven bendim de,
neden
halâ sızı var
kalbimin aynasında?
 
ne zaman ediversem ahh!!
şikayete yeltensem,
ne zaman desem ey yâr!
ince bir sızım var senden
gelecek hesabına…

(yazan:doğan telkesen)

söküp attım bağlarımı seninle
seni karaladım gördüğüm sayfalarda
bir bir sildim izlerini kalbimden
artık emin ol ki, kaldın SEN anılarda.
 
 
gelmeni istemek yok, sevmeni
hayretle andım seni nasıl sevdiğimi.
seni sildim kalbimden BEN artık
senle geçen yıllarıma olmuş çok yazık.

(yazan: doğan telkesen)

Zamansız mekanlarda "SAKLANDIM" ben bir zaman. Bir zaman "ZAMANSIZ" kaldım, ama yine de hiçbiri "SENSİZ" kalmak gibi değilmiş. "Sensizliği" tanımlamak bu kadar zor olmamalıydı benim için. Zor olmamalıydı yokluğunun ne demek olduğunu görmek bu kadar. "GERÇEK UZAK" ne demek şimdi daha iyi anladım. Şimdi anladım "boşluk" ne demek. Ben kanadım gizli gizli. "Kanamak" nasıl olurmuş gördüm artık. Kan kırmızı acılar içinde kalmak ve "hayattan yorulmak" ne demek artık anladım. Zamansız mekanlarda yürümenin zorluğunu gördüm. Yaşamanın çaresizliğini… Bir zaman… Demek ki ben kalmamışım bugün olduğu kadar sensiz hiçbir zaman.

(yazan: doğan telkesen)