seviyorum seni…
biliyorum
sevmenin zorluklarını…
biliyorum
sensiz olmaları…
seviyorum seni
ister kabul,
ister reddet… 
keyfin bilir,
ister affet!
ben seviyorum,
ölümü bildiğim gibi
eminim kalbimden…
getir tüm güçlerini,
atabilirsen at
sevgini yüreğimden.

(yazan: doğan telkesen)

GÜNDÜZÜM FİRARİDİR
GECEME HİCRAN DÜŞTÜ,
SAKLADIM GÖZYAŞIMI
KALBİMDEN UMMAN DÜŞTÜ.
 
NİCE BADİRELER ATLATTI
PARÇALANDI YÜREĞİM,
SEVGİLER DİYARINDAN
PAYIMA YALAN DÜŞTÜ.
 
KENDİMİ PARÇALADIM
UĞRUNA İNSANLARIN,
"VEFA" ARAYIŞIMDAN
HİSSEME  DOLAN DÜŞTÜ.
 
NE KADAR ÇABALASAM
YAPAMADIM KENDİMLE
KAÇMAK TEK ÇARE BANA
YOLUMA GİTMEK DÜŞTÜ.
 
AŞIĞIYDIM BİR ZAMAN
BİR ÇİFT ŞEYLA BAKIŞIN
ONUN DA SONU GELDİ
KALBİME FERMAN DÜŞTÜ.

(yazan: doğan telkesen)

ayrılıklar da
bizim için
sevdalar da.
bizim için gülüşler
ve ağlayışlar.
sana diyemem asla "elveda!"
belki derim sessizce bir
hoşçakal.
ne kadar yaşanan varsa
şimdi eski sayfalar arasında
siyah beyaz bir film havasında
ayrılıklar da bizim için
kavuşmalar da.
gülerken ağlamalar
ve ağlayıp sarılmalar
ardından "güzel" anılmalar.
hepsi bizim için.
seni tüm negatifler arasından sıyırıp diyorum ki:
sana asla diyemem "ELVEDA!"
belki derim sessizce bir
"HOŞÇAKAL"
hoşçakal sevdiğim, hoş kal!
bahar sabahları gibi tazelensin hayatın
benden kalmasın soğuk yağmur artıkları
bir "yaz özlemi" ile beklesin seni sevdiklerin
kalmasın benden kararsız sonbaharlar
bilirsin seni ne de çok severim!
şimdi, çok olan "sevgimin fedakarlığı" adına gidiyorum
GİDİYORUM BURALARDAN SENİN İÇİN
yüklendim tüm kusurları İKİMİZ ADINA
ne dersem diyeyim
diyemem sana asla ELVEDA!
belki derim sessizce bir HOŞÇAKAL.
hoşçakal… 
 

(yazan: doğan telkesen

efkarıma dermansın, sözlerimin sebebi
ne kalbim sana denktir, ne gözlerimin rengi.
aşkında hem hazzım,  hem de yüklü hüznüm  var, 
seni sevmek ne güzel, ne kadar da ahenkli.
 
dönmüş isem kendime sayendeydi ey dilber!
sayendeydi  sevgiyle atan küçücük yürek.
bir tek tebessüm için geçer iken kendimden
bana daha fazlası, aşk ötesi ne gerek.
 
şimdi bakıp maziye andıkça o günleri,
damlayan yaşlarımda seyreyeleyip dünleri
azabımı tadarak yaşıyorum bihaber
imrenip bakıyorum sevgi’ye gidenleri.

(yazan: doğan telkesen)

Hüznün hikayesi okudum yazdım
Peşinden üç deniz dört kıta gezdim
Aradım sordum canımdan bezdim
Nerdesin dağ başında açan çiçeğim?
 
Hüznün hikayesi okudum yazdım
Dalda çiçek tarlada sazdım
Aşkımı kan ile toprağa yazdım
Nerdesin göl içinde açan çiçeğim?
 
Hüznün hikayesi okudum yazdım
Senden önce harf okumazdım
Kendimi çerçeve duvara astım
Nerdesin saksıda açan çiçeğim?

(yazan: doğan telkesen)

İKİ SATIR DA OLSA YAZ BANA HİSLERİNİ,
YAZ Kİ SATIRLARINDA GÖREYİM GÖZLERİNİ.
 
YAZ, "SEVDİĞİM!" DE BANA,
YAZ, "ÖZLEMİ" SON DEFA!
 
İKİ SATIR DA OLSA ESKİDEN ESİNTİLER
ŞİMDİ TADINA VARDIM
MEĞER NE GÜZEL DÜNLER.
 
YAZ, "SEVDİĞİM!" DE BANA,
YAZ, "ÖZLEMİ" SON DEFA!

(yazan: doğan telkesen)

Yüzleş kendinle…
Yüzleş kaçtığından, bak ve yüzleş… İnkâr ettiğin sensin.
Senin gerçekliğin görmek istemediğin. Son darbeyi yememek için teslim olduğunla yüz yüze gel, göz göze gel, kalp kalbe gel.
Yüzleş!
Sen bu değilsin, biliyorsun. Gücün tükendiği için kendini "çaresiz" hissediyorsun. Saklanmanın erdemi yoktur. Yok saymak "felaha" erdirmez. Teslim olmak fayda sağlamaz.
Yüzleş o korkunç(!) gerçekle. Çünkü o senin gerçeğin.
Maskelerin çok fazla oldu artık. Bu inat değil, bu manyaklık. En zor maske, "mutluluk" maskesidir. Sen böyle mutlu olamazsın, olamayacaksın. Sadece, "sanacaksın." Kendini esir etmişsin. Özgürlerin hem elleri, hem gönülleri kelepçesiz olmalı. Susmanın gizemine sığınma. İçinde sakladıkların(!) "bilinmez" değil. Bir geçmişin var  yaşadığın. Geçmişinle yüzleş, geleceğine ışık tut. Hiçbir maske gözlerdeki manayı saklayamaz. Mutsuzsun işte! Mutsuzsun… Sen "pes" etmişsin, teslim olmuşsun. Sus, sus… Bari yalan söyleme Kabul et yıldığını. Yılgınlık zamanları yaşadığını kabul et. Kaybettin son şans kırıntılarını. Yazıkkk!  Huzur bulmak adına kendini feda ettin.
Yüzleş… Ruhunu bırak gitsin! Bir kızgınlık fırtınası esti bende sana karşı önceleri. Şimdi ise acımaya başladım. Ben acıyı bal eylemeyi becerdim ve yaşadım… HER ŞEYE RAĞMEN.
Ama ruhum hala özgür, teslim olmadım. Ve iyi ki olmadım. Yüzleş kaçtığınla. Yüzleş korktuğunla. Yüzleş onunla. Seni büyülemiş haberin olsun.
Yüzleş…
 
YOLUN AÇIK OLSUN!

(yazan: doğan telkesen)

istanbul
deli boran
koptum seni sevince
gördüm martılarını
minarelere hayran
ayrı bir sukunet var sende
istanbul
deli boran
gürültün bile güzel
kalabalık sokaklar
bu güneş sana mahsus
sana mahsus şafaklar

(yazan: doğan telkesen)

istanbul,
ömrümün tek
ve gerçek sevdası
ruhumu kanatlandırıp uçuran
ve masalsı.
sözlerimin ardında
gizlediğim aşkımsın,
istanbul sensin
kalbimin başbelası.

(yazan: doğan telkesen)

yazarım,
çizerim ahvalimi.
 
şikayetim ortada,
duyurup şu halimi.
 
yadsırım
ters gelen durumları.
 
kanıksarım
bana uyan halini.

(yazan: doğan telkesen)