BİR ADIN HASRETSE,
BİR ADIN NEFRET.
TEK TEK ÖPERDİM
SAÇININ HER TELİNİ.
GÖZLERİN BENİM İÇİN IŞIKTI HEP.
GİTMELERİ YASAKLAMIŞTIK HANİ?
HANİ UFUK ÇİZGİSİ BAŞKA ANLAMDAYDI?
BİR ADIN HASRETSE,
BİR ADIN NEFRET.
FEDAKARLIĞIN ANLAMINI BİLİYORDUK HANİ?
SÖZ VERMENİN
VE SÖZÜNDE DURMANIN.
KALPLERİ BİRBİRİNE BAĞLAMANINI…
SENİ YAZMIŞTIM,
YAZILABİLECEK
EN MAHREM,
EN ÖZEL,
EN SICAK…
BİR ADIN HASRET,
BİR ADIN NEFRET.
BİR ADIN ZULÜM VE İHANET.
SENİ YAZMIŞTIM İÇİME…
OYSA NEFRET?
BENİ BIRAK EN SONA,
SEN, ÖNCE KENDİNİ AFFET.

(yazan: doğan telkesen)

hatırla hep öyle idi… sen güldüğünde sanki ikinci bir güneş daha doğar, gökyüzü yeniden aydınlanır, kuşlar yönlerini şaşırırdı. sen güldüğünde içimde, en derinlerde mutluluk ve ümit filizleri yeşerir, gülerdim bende. sen gülmez sanki beni sarardın bir tebessümünle. ve ben dalıp dalıp giderken sana çekingen bakışlarla… ve ben sen olurken yanarak tebessümüne hep seni söylerdim, hep seni çalardım, hep seni duyardım.
hatırla hep öyle idi… benim seni sevmelerim ne kadar senden bağımsız ise, senin benden kaçmaların da o kadar insafsızdı. hem gülüp, hem sevip, hem kaçmak sana mahsus idi. zevk ve acının birlikte olduğu yıllardı, günlerdi, anlardı. zaten benim seni sevdiğimi kim görse anlardı. tebessümünde kaybolduğum  vardı…
hatırla hep öyle idi… asla söylemek için söylemezdim sana birşeyler. bu nedenle günlerce sustuğum olurdu da sen "küstüm" sanırdın… yanılırdın elbet, çünkü ben o günlerde sana diyeceklerimi destansı dizeler haline getirmeye çalışır, kelimelerse beni zorlardı.
hatırladın değil mi? hep öyle idi bir zamanlar.

(yazan: doğa telkesen)

Hatırlandın mı?
Seni gördüğüm o gün,
Saçlarında laleler vardı.
Kokunu getiren bir rüzgardı.
Hatırlandın mı?
Parlıyordu gülüşün.
Ve ben ve sen,
Bir de deniz vardı.
Hatırlandın mı?
Aşık olduk ikimiz.
Geçen saniyeleri başkaları sayardı…
Ne yer ne gök, ne uzaklar,
Ne de hiçbir şey.
"Hiçbir şey" anlamsızlaştı.
Tek aşk vardı,
Tek olarak  yaşandı.
Aşk içimizde yuvalandı.
…
Bin terennüm
Bir mısraya sığardı.
Saçlarında laleler,
Gözlerinde okyanus,
Dudağında ben vardı(m).

(yazan: doğan telkesen)

hayat güzelmiş bir tanem
kuşlar bile varmış bulutlardan evlerde
hatta laleler açarmış zaman zaman
güvercin kanatlarında dolaşırmış sevdalar
hayat güzelmiş bir tanem
çünkü sen varmışsın
hayat senmişsin
sen benmişsin
hayat güzelmiş bir tanem
ben seviyormuşum
sen seviyormuşsun
beraber kokluyormuşuz gülleri
beraber bakıyormuşuz yeni doğan güneşe
biz farklı değilmişiz aslında
biz yaşıyormuşuz
hayat güzelmiş bir tanem.

(yazan: doğan telkesen)

hayat bu mu?
ben bu muyum?
küçük bir göl içinde bir damla su muyum?
yoksa gece yarısı kaçan uyku muyum?
emek miyim terden yoksun?
dönmüşüm seferden sen mi yoksun?
hayat mıdır acıları içinde!?
belki tarif edilemez biçimde.
hani seversin acı soğan yemeyi
ama bilmezsin sevdiğini beklemeyi
hayat nedir sordum aynadaki ben’e
sustu sonra dedi "kime ne!?"
hayat bu mudur çelişkiler yumağı!
ateşin kenarında hararetin ocağı
bir kuş gibi gülümse
kuş nasıl gülümserse!?
insan mutlu olur mu
eğer hiç istemezse!?
hayat nedir biri desin ne olur!
biri ya beni silsin
ya hayatı ne olur!

(yazan: doğan telkesen)

Mor günleri yaşadım geçmişimde.
"Olmaz"ın sözlük anlamını bile bilmeden.
Seçtiğim tüm cümleler "olmaz" a çıkarken…
Ve bir inkarın arefesinde beklerken açılmasını bulutların…
Ve hüzünleri satacakken açık artırmalarda…
Mor günleri yaşadım ben geçmişimde.
Küçüktü kalbim, küçüktü yüreğim.
Sığdıramazdım kocaman sevgileri ve sığdıramadım da.
Küçük sevmelerim beni ulaştıramadı  menzilime…
Ve ben ortada kaldım.
Sağım ve solumda insan kılıklı elbiseler gördüm.
Hepsi de çok güzeldi, çok süslü.
Ama kılıklarına ters duyguları vardı.
Bir zaman tren garları evim oldu.
Oralarda "duygu" aradım.
"Olmaz"ın sözlük anlamını bile bilmeden
ve bir "gafil" saflığında kıvrandım hiç gerek yokken.
Yükümü atmışım ben artık, yükümü devretmişim geçmişin hesaplarına.
Yarın güneşi göreceğim bulutlar arasında.
Sen benim maskeme kurban ol.
Deliliğim seni çarpsın.
Git de bir "boşluğa" teslim ol!
Yaşayacakların nasıl olsa anlamsız.
Mor rengimi de sevmez oldum artık.
Biraz biraz eflatunum, biraz kırmızı.
"Olmaz"ın sözlük anlamının da önemi yok şimdi.
Ben şimdi yeni bir ufka yelken açtım…

(yazan: doğan telkesen)

Hiç gelmeyenler  ve hep bekleyenlere…
Şafak’ta "hasret" yüklüdür, bulutta "sen".
Dağlarda "sevda" saklıdır, ardında "ben".
Gelmeyeceksin…
Ne şafak türküleri seni anlatabilir, ne dağ havaları.
Hangi bulut senden bir damla taşıyabilir bana, hangisi?! Gelmeyeceksin…
Dağlar delinmeye razı da senin için, sen razı değilsin benim için dönmeye.
Kuzey rüzgarları da bitti artık, çöl yelleri de.
Biliyorum, gelmeyeceksin…
Şafak’ta "ben" saklıyım, dağlarda sen. Nasıl şafak özlerse dağını ben de öyle özledim.
Kırıntılarını topluyorum dağ eteklerinden, orman kenarlarından haberler bekliyorum. "
O buradaydı, O buradan geçti" diye.
Gelmeyeceksin…
Özleteceksin, inleteceksin, ağlatacaksın.
Sonbahar günleri gibi solduracaksın,
Zemheri’de öldüreceksin.
Dağlarımdan eksilmeyen çığ altında bırakacaksın!
Yağmurum olup yağmayacaksın, güneşim olup doğmayacaksın.
Biliyorum.
Gelmeyeceksin.

(yazan: doğan telkesen)

Her gidişin bir "hikayesi" vardır.
Her hikayede bir "ayrılık" saklıdır.
Her ayrılıkta bir "terk ediş" bulunur.
Her terk ediş bir "ihaneti" de içinde barındırır aslında.
Her ihanet bir "yanılgı" üzerinedir.
Her yanılgı "kırık bir gönlün" eseridir.
Her gönül bir "tükenmişlik" yaşamıştır.
Her tükenmişliğin "müsebbibi" vardır.
Her müsebbibin de mutlaka bir "mazereti".

(yazan: doğan telkesen)

geçen bulutlar
senin içindir
çarpan kalp,
gören göz
ben senindir,
senin için.
 
Susan dilim seni dinler…
Aşk senindir
Ben senindir.
 
Ey meçhul!
Ben senindir.
hadi artık,
gel sevindir.

(yazan: doğan telkesen)

işim sessiz…
sessiz cümleler kurarım ben sensiz…
sensiz geceler uyurum ben çaresiz…
çaresiz kabullenmeler içindeyim sessiz…
sessiz sessiz yaşarım köşe bucak…
kaçarım köşe bucak habersiz…
habersiz ufuk ötelerine uçarım…
uçarım kanatsız ve bedensiz…
bedensiz bir aşk yaşadım meyvesiz…
meyvesiz kaldım ortada nasipsiz…
nasipsizim hayattan hayalsiz…
hayalsiz günler geçer mi süresiz…
süresiz beklentiler içindeyim nedensiz…
nedensiz yazıyorum sana isimsiz…
işim sessiz…
sessiz cümleler kurarım ben sensiz…

(yazan: doğan telkesen)