gözlerimde gördüğün çaresizliğin yansımasıdır.
çaresizlik, öyle kelimelerle anlatılamaz.
görmek istersen eğer, iyice yaklaş…
bak bir gözbebeklerime,bak utanma!
hadi çevirmeden yüzünü ve sakınmadan.
kırpmadan gözkapalarını, dokundurmadan bir kaç saniye.
bak gözlerime, bakabilirsen.
kalbimin aynası var gözlerimde.
bak hadi, çekinme.
bana bıraktığın bunlar geride.
sıkılma, şaşırma, tutulmasın dilin.
bak gördün mü?
çaresizlik, öyle kelimelerle anlatılamaz.
gözlerim senin peşinde, nereye gitsen seninle onlar.
hatta suçlu bile hisset kendini, kaldıysa kalbinde yumuşama.
kalbimin aynası var gözlerimde, bak ve gör bir ayna ne kadar
güzel yansıtabilir…
bana bıraktıkların benden alıp götürdüklerinin yanında ne kadar da az.
farkında mısın?

(yazan: doğan telkesen)

baksana gözlerime.
gözlerimde saklı olan özlemime
acılarımı da hapsettim
sevinçlerimi de.
 
korkaksın sen bakamazsın
biliyorum.
biliyorum bakamazsın
bir kulak ver o zaman
içimden taşan SÖZLERİME.
 
baksana gözlerime.
yakacaklar seni.
öfkeleri tavında artık
tek bakışta yakacaklar.
 
biliyorum…
biliyorum bakamazsın gözlerime.
son bir cesaret göster,
kulak ver SÖZLERİME.

(yazan: doğan telkesen)

Gözlerime bak… Bak gözlerime sen beni anlarsın. Sen göz bebeğimde saklı olansın. Düşerken binbir yaşlar, asla düşmeden oradan… Gözümün bebeğinde en mahrem kalansın. Gözlerime bak, kalbimi gör… Senin gözlerin olmadan benim gözlerim sanki kör. Senin bakışların beni yakan kor. Ayrılığın sinemde bir kor. Yalnızlık beni dermansız kor. Gözlerime bak, tut elimi gözünle. Beni her çağırmanda gelmedin mi seninle?.. Kaç gece sayıkladım ismini kalp dilimle. Senin gözlerin olmadan benimkiler sanki kör. Senin bakışların beni yakan kor. Duyuyor musun bizim şarkımız çalıyor fonda. Alıyor beni meltem yumuşaklığında. Alıyor götürüyor. Diller seni söylüyor, güller seni söylüyor. Ayrılığın sinemde kor, Yalnızlığın beni dermansız kor. Ben artık orda yokum. Bir uğra şimdi gezdiğimiz yerlere, uğra da beni bir sor.

(yazan: doğan telkesen)

GÜL GİBİ KURUSUN
SOLSUN GÜL GİBİ
ÇARESİ YOK DESİNLER
DAMARLARIMDAN ÇEKİLİRKEN ÖZSUYUM
BENİ GÖLGELESİNLER
BARDAK BARDAK SULARI İÇEYİM DE
FAYDA ETMEDEN GİTSİN
GÜL GİBİ KURUSUN
BİR GÜLÜN DİKENİNDE İZ BIRAKIP
YAPRAKLARINDAN ÖDÜNÇ KOKU
KÖKLERİNDEN ÜMİDİ
YİNE DE FAYDASIZMIŞ
SOLSUN GÜL GİBİ
BİR KENARDA GÖLGELER
BİR KENARDA ESİNTİ
GÜL GİBİ KURUSUN
DAMARLARIM GÜL GİBİ
GÜL GİBİ GÖZLERİMDE IŞIK
BAKIŞLARIM ÖNÜMDE VE DONUK
FAYDA ETMEDEN GİTSİN
DİKENLERİM KALSIN TEK
BENİ "GÜL" DİYE BİLEN HERKES
DİKENİMİ GÖRECEK.

(yazan: doğan telkesen)

Gül,
Gül ki, yüzünde güller açsın.
Gül,
Gül ki, sen derdime ilaçsın.

Gül,
Gül ki, ruhumu sarsın ruhun.
Gül, ben çözülemez bir sorun.

Gül,
Gül ki, akşamlar geç olsun.
Gül,
Gül ki, ayrılmak güç olsun.

Gül,
Gül ki, sarayım duygularını.
Gül,
Gül ki, bölüp de geleyim uykularını.
Gül,
Gül ki, tan vakti açsın güller
Gül,
Sensiz lâl olur bülbüller.

(yazan: doğan telkesen)

yaprak yaprak solmak ardından,
her yaprağında arayıp sevdiğimi.
ve solmak her yaprağında sevgim gibi.
ince sızılarla başlayan "aşk hastalığına" tutulmak.
gecelerin ne kadar soğuk olduğunu fark etmek derken.
yaprak yaprak tutuşmak aşkınla.
ve sen solarken seninle solmak.
bir tutam dudak,
bir tutam ıslak ıslak.
ardından yaşlar akan bir yanak.
hiç olmamış,
hiç yaşamamış,
hiç duyumsamamış gibi.
bekle ey aşk!
ben de geleceğim seninle.
güller derleyeceğim,
kan damlayan sevgimle.

(yazan: doğan telkesen)

güneş içini ısıtsın sevdiğim…
ben hiç yapamadım bunu biliyorum.
ben değil güneş, loş bir ay ışığı dahi olamadım senin için.
senin için sadece "söyleyebildim… sevebildim."
bir mum ışığındaki zerafetten yoksundum, söndüm, söndürüldüm, tükendim.
sevdim seni, seviyordum, biliyordum ama yine de!?…
güneş içini ısıtsın sevdiğim…
sendeki ümidi alamasınlar, seni kanatamasınlar.
ve mümkünse benden başkaları sarmasınlar seni.
aşkın kör bıçağı ile kesilip ayrılmış bir kalbim kaldı şimdi bende.
bende sadece senden ufak ve uzak esintiler, bir de "sayıklama nöbetleri."
bilirsin, bilirsin hep gece gelirlerdi.
sana ve yaşadıklarımıza dair şimdi hatırladıklarım hep mavimsi bir gri.
belki "imkansız" bir aşkı zorlamaktı nedeni.
belki çölsel bir serap, belki gerçekten bendim deli.
güneş içini ısıtsın sevdiğim.
hepsini unutsam da hatırlayacağım o tek söz;
hani demiştin ya, "BENİ SEVDİĞİN!"

(yazan: doğan telkesen)

Güneş tutulacakmış!
Demek, güneş şimdiye kadar özgürdü?
Kim tutacak ki güneşi?
Kimler yakalayacak o kor gibi ateşi?
Güneş tutulacak.
Birileri yakalayacak, en müstesna anı.
Benim güneşim çoktan tutulmuş.
Ben ay ışığında yaşayan bir yarasa,
Karanlıklara alışık bir drakula!
Benim güneşim çoktan tutulmuş, beni zindanlara atmışlar.
Beni güneşsiz yaşatmışlar.
Güneşim tutulacak? 
Güneş tutulacakmış, ışık vermeyecekmiş, ısıtmayacakmış, kuşatmayacakmış.
Zifiri karanlıklarda yaşamayı seven ben, hiç aldırmıyorum,
hiç merak etmiyorum.
Benim güneşim tutulmuş tutulacağı kadar.
Siyahın ötesine geçebilir mi hiçbir renk, hiçbir ışık?
Bana güneşi anlatabilir misiniz?
Beni ışıkla buluşturabilir misiniz?
Gözlerimi açabilir misiniz?
Güneş tutulacakmış?
Kimin umrunda benim güneşim?
Bizim güneşlerimiz zaten tutulmamış mı?
Zaten çökmemiş mi üstümüze geçmişin karanlığı
ve yel götürmez bulutlar?
Zaten kuyularda yaşamıyor muyuz?
Gördüğümüz gök, aslında bir kuyu ağzı olmasın?
Güneş zaten tutulmuş ey insan!
Benim güneşim tutulmuş, senin güneşin tutulmuş, güneşlerimizi tutmuşlar!
Güneş tutulacakmış ve biz seyredecekmişiz?

(yazan: doğan telkesen)

HANİ
UFKUN MAVİSİ
VE GÖZLERİNDE,
BİR DE BENİM GÜLÜŞÜMDE
SAKLIYDI.
HANİ
BİZİM SEVMEDİĞİMİZ
HER YÜREK PASAKLIYDI.
SANSÜRLENMİŞTİ,
DİLLERE YASAKLIYDI.
HANİ
UFKUN MAVİSİ
VE GÖZLERİNDE
BİR DE BENİM
GÜLÜŞÜMDE SAKLIYDI?

(yazan: doğan telkesen)

Siyah’ın adı var,
üstümde duygusal çöküntüler
aklımda anılar ve "sen."

Mavi’nin adı yok,
içimde "sen"den kırıntılar,
aklımda "yâr."

Beyaz’ın tadı yok,
kirlendi tüm "iyi"ler,
içimde  yanıyor bir "hâr."

(yazan: doğan telkesen)