serabına sarılıp, kanıp bir bedevice.
tarifinden muzdarip, acım içimde, ince.
güneş batıp ülkemden,
gün beni terk edince…
 
doğruları dışlayıp, hayalle avunarak.
tüm gerçeklerden kopup, bir hülyaya dalarak.
aynalardaki aksi, asıl suret sanarak
ve fakat yanılarak, üstelik yanıltarak…
 
üç beş sözün büyüsü, insafına sığınıp,
üç beş güzel yüz görüp, keramet bende sanıp,
ve aslında "yalancı" tebessümlere kanıp…
 
serabını arayan, yoksul ruhlu dilencin.
feryat figanla Arş’ı, tüm evreni inlettim.
olmadım asla sensiz, olamadı sevenim.
bir alçak kimliğinde ruhumda dolaşarak…
 
dokunup ezelinde, kalbimin sevdasına,
başımı feda ettim, BAŞKA BAŞ’lar YAS’ına.
hele bazen aldanıp, sahte esbaplarına.
bana değer veriyor, seviyorlar sanarak.

(yazan: doğan telkesen)

Depremler var yüreğimde
Seher ötesi zamanlarda üşüyorum,
Güneşe el açıyorum.
Susadıkça seni istiyorum
Gölgelerden kaçıyorum korkarcasına
Krizler yaşıyorum sensiz
Sarsıla sarsıla ağlıyorum
Adımlarım ödünç
Günlerim rehin
Hayatımda karanlık boşluklar var
Sana ulaşamıyorum
Susadıkça seni istiyorum
Şimdi itiraf zamanı;
"Ben seni seviyorum!"

(yazan: doğan telkesen)

BİR KABUS’A UYANDIM
KAVGALIYIM GECEYLE
ÖMRÜM SANKİ BİR KABUS
YAŞADIM BİLMECEYLE.
 
BİR KABUS’A UYANDIM
ÇIKIŞI UZAKLARDA
LABİRENTLİ BİR ÖMÜR
SON DURAK MEZARLIKTA.

(yazan: doğan telkesen)

kaçamam hiçbir yere
ne kadar çabalasam
en zor olan "ben"den kaçmak
bir de aklımda "sen" olmasan.

(yazan: doğan telkesen)

 AY’SAN DA
GÖKYÜZÜNDE
AYMASAN DA.

KAÇIP SIĞINSAN
BULUTLARA
BENİ VAR
SAYMASAN DA.

YİNE BEN
VARIM SENDE,
YİNE BENİM
YÂREN’İN.

BENİ ÜÇ BEŞ
KURUŞLUK
ADAMDI
SAYMASAN DA.

(yazan: doğan telkesen)

Kağıttan gemilerim vardı,
Ümitlerim, hedeflerim
Kağıttan kaptanlar tutmuştum
Kağıttan limanlardan kalkarlardı gemilerim
Her gece kağıttan vedalaşmalar yaşanırdı rıhtımımda
El sallardı insanlar
İnsanlar el sallardı
Ellerinde mendil yerine kağıtlar vardı
Kağıttan bir dünyam vardı
Yazardım, çizerdim kağıtlara
Hayallerim kağıtlara sığmazdı
Sen sığmazdın kağıt üstüne yazdıklarıma
Benim kağıttan sevinçlerim vardı
Gözyaşlarımı akıtırdım kağıttan kutucuklara
Öfkemden sıkardım kağıtları
Öfkemle yok ettim anıları
Kağıt üzerinde suçlar işlemiştim
Kendimi kağıt üzerinde fişlemiştim
Kağıtlar üzerinde kalan geçmişim vardı
Kağıtlarım hep yırtıldılar yandılar
Halbuki ben gerçektim
Beni kağıttan adam sandılar!

(yazan: doğan telkesen)

yine de açacak içimde güneş misali umut.
yine de güleceğim saklayarak ta olsa yüzümü.
ağladığım günlerin çetelesini çıkarıp son hesap için,
yine de güleceğim için için,
kendim için.
akşamı da seveceğim seninle birlikte yine,
yağmura da küsmeyip, konuşarak hem de
yine de yoluma bakacağım
adımlarımdan bağımsız.
yine de seni seveceğim herşeye rağmen,
yine de seveceğim,kalbim bir evren.

(yazan: doğan telkesen)

… sen de tut bir bekleme nöbeti,
senin de gözlerin kalsın yollarda.
kırgınlıklar içinde,
ve mutlu son umuduyla…
 
… sen de bak uzak ötesine,
dilekler gönder yarının ertesine,
bakışlarından hüzün ve ümit süzülsün.
bırak, kalbin birazcık da üzülsün…

(yazan: doğan telkesen)

Kan damladı…
Hayır, hayır kesilmedi vücudum. Kesilmedi tenim, etim.
Kan damladı…
Yüreğimden kan damladı. Tüm damlalar kanlandı. Tüm kanlar damla oldu benden aktı. Uzun bir inleme ve derin bir acı eşlik etti…
Yüreğimden kan damladı. Tüm çabalarım boşa çıktı, gözlerim hep boş ağladı. Tutunacaklarım kalmadı.
Kan damladı…
Önce göller, sonra okyanuslar, sonra kainat kanlandı. Gök kanlandı, güneş kana boyandı, ay kanlı hilaller doğurdu. Dolunaylar kan kırmızı ışıklar saçtı. Sevdam kana boyandı, ruhum kana boyandı. Aşkımı en iyi kan rengi anlattı. Kan damladı yere tek bir damla ve yer yerinden oynadı. Kan depremleri arş-ı âla’yı salladı. Gökkube silkelendi, gökkubbede kan vardı. Tutamadım, silemedim, saramadım yaramı; KAN DAMLADI!
Tek kanım kalmıştı "senin için", o da sonunda damladı.
KAN DAMLADI YÜREKTEN,
ÖMÜR SADE DİLEKTEN,
ÇİLE YÜKLE FELEKTEN.
 
Kan damladı…
Hayır, kesilmedi bedenim.
Kesilmedi tenim.
Kanayan sadece bir yürekti.

(yazan: doğan telkesen)

Kan ve gül,
Aşk ve sen.
Ben neler yaşadım bir bilsen.
Avucumda iken mutluluğun anahtarı,
nasıl kaybettim bir görsen,
bir bilebilsen.
Her takvim yaprağında eski bir hatıra saklı.
Her gün yeni bir acıya gebe.
Şafaklar bile bana yasaklı.
Ben ne güneşler kaçırdım bir görsen.
Aklımı esir edip kalbime, dönüp etrafında semazen gibi.
Boşluk hançerini saplayınca tenime,
ben ne acılar çektim bir hissetsen.
Kan ve gül.
Aşk ve ben.
Şimdi elimde sadece bir diken.

(yazan: doğan telkesen)