BİR KANAT ÇIRP,
GEL BEKLEYEN ADAM’A.
BİR GÜN
VE BİR GECE
VE BEKLEYEN ODAMA.
 
BİR KANAT ÇIRP,
GEL VE GÜNEŞİ GETİR
BİR SABAH EZAN’INDA
BU NAZI BİTİR.

(yazan: doğan telkesen)

Sarmaşık duygular içinde gönlüm,
Karmaşık hayaller içinde ömrüm,
Ömrüm durmadan geçerken gün gün,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

Sevgimi gönlünden kazıyamazdın,
Bensiz bir an bile yaşayamazdın,
O kalbi bensiz taşıyamazdın,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

Dönmüşken deliye yokluğun ile,
Daima dilimde tek bir kelime,
Gizlice ağlarken kendi kendime,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

Unutmam silemem anılarımı,
Kaç kere affettim yalanlarını,
Terk ettim hâl hatır soranlarımı,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

Ben şimdi sensizim kaldım birbaşa,
Derdimi anlatsam çatlardı taşa,
Bari sen mutlu ol, gönlünce yaşa,
Sen şimdi hangi uzak yerdesin?

(yazan: doğan telkesen)

Ney misali dökerim
arz ederim şikayetimi.
aşkın ateşinde yakıp
sunarım ten elbisemi.
zaman zaman dalıp
engin engin dolaşıp
an olsa da zevk alıp
atarım kasvetimi.
bilinmez yerim yurdum
herkes yaşarken
ben uyurdum
sislerin içinde
hep seni soludum.
gizledim
kendimden bile hislerimi.

(yazan: doğan telkesen)

Kolay değil biliyorum. Hiç de kolay olmadı. Ağlamakla hiçbir göz kör olmadı (mı?). Ağlayarak kuyular gözyaşıyla dolmadı (mı?). Terk edilmişliğin hainliğinde, siyah ve mor eşliğinde… Bana kalan ne varsa sana ait atıyorum. Atılmayacak hiçbir şey kalmadı bende. Senden tek bir esinti dahi istemem de… Kolay değil, ellerim bile titriyor bu satıları yazarken. Gönlümün bir yerlerinde hala senden kırıntılar gezerken. Soru işaretleri çevrelemişken düşüncelerimi. Kolay değil biliyorum. Ve kendimi alıp gidiyorum. Terk etmek de güzelmiş nihayetinde!?

(yazan: doğan telkesen)

Öfkemden kork!
Kork ki öfkemden, yakmasın seni.
Öfkem yakar seni ve güneşi.
Severse divane olan bir gönül sahibiyim.
Feda eden, yüreğini söküp sana verecek kadar seven..
 
Öfkemden kork!
Kork ki, sarmasın, yakmasın, yok etmesin seni ateşi. Ben bir çile abidesi miyim? Ben, bir sabır elçisi miyim! Beni sevme ama sakın öfkelendirme de… En iyisi sessizce git haber bile vermeden. Sınama kızgınlık ateşimi, sınama deli yönümü. Ne istiyorsun?
 
Öfkemden kork! Beni öfke nöbetlerine itme. Güneşi yaktırma bana. Sana ateş gibi baktırma beni. Öfkemi azad ettim çok zamandır. Çok zamandır, hilm kapılarından geçmektir uğraşım. Bırak… Ve git!

(yazan: doğan telkesen)

vuruldum bir zalim-i sultan’a
bir parçamı aldı benden gizlice.
 
bir deniz enginliği ile
sardı afâkımı sessizce.
 
parçalandı benliğim
sarmalandı yüreğim
kan tükürdüm inim inim.
 
ölüme razı oldum
ayrılığı görünce.

(yazan: doğan telkesen)

Önce ellerimi bırak giderken…
Tek kelime bile etme, bakma dahi gözlerime. Herşeyin bir anlık olduğunu kabul et, geçmişi inkar… Giderken…
Önce ellerimi bırak giderken… Yaşananların bir rüya olduğunu kabul et ve inandır kendini. Sonra anıların üzerine kalın bir sünger çek gönül dünyanda. Söylediğin onca sevgi sözcüğünün gazetelere yazılmış aşk şiirleri olduğunu farz et… Giderken…
Önce ellerimi bırak giderken… Kalbini karala, beni mahkum et, ferman ver. Yasaklar koy, adım anılmasın. Yaşadığın sürece sana seslenilmesin beni hatırlatacak şekilde. Sil… Giderken…
Önce ellerimi bırak giderken… Ağladığını yalanla, gülmelerini sakla eski dam arasına, sat bir eskiciye… Savur… Giderken…
Önce ellerimi bırak giderken…

(yazan: doğan telkesen)

sen, aslında bir hayalin fotokopisi,
bir çöl rüzgarının habercisiydin.
yani ne sahteydin aslında, ne de tam gerçek…
seni bir yağmur damlasında gördüm sandım bir akşam,
ya da bir serap…
sen, aslında "tutsak" lığa özlemimdin…
çünkü ben de TUTSAK olmak istedim.
kalbim delirmek…

ben hiç sevemedim içimden geldiği gibi,
hiç denize karşı haykıramadım sevdiğimi.
aslında sen, aslında ben…
baktım, bir küçük aynadan gördüm kendimi.
meğer ne küçük ve önemsizmişim ben.

(yazan: doğan telkesen)

örümcek ağı gibi hayatım da karışık
zaman ağladım çok kez
zaman bana alışık
ellerim de boş şimdi
ellerimde hüzün var
örümcek ağı gibi iç içe geçmiş yıllar.
örümcek ağı bana hayatı hatırlatır
her yeri satır satır sanki beni anlatır
zaman ağladım çok kez
zaman bana alışık
yüreğim de boş şimdi
yüreğimde hüzün var
örümcek ağından ağır beni ezmeyin yıllar.

(yazan: doğan telkesen)

gülümseyen suratlar,
ağlayan kalpler,
seni her anışta uzar saatler.
gönlümden gönlüme durmaz hicretler,
seni her anışta uzar saatler.

bir yanaktan dökülen iki damla yaş,
bir yastıkta kocar mı iki mutlu baş?
hadi sen de gel, sen bana ulaş…
bir ömre sığar mı ölümsüz bir aşk?

kocaman kocaman dağlara rağmen,
yol vermez, yol olmaz dağlara rağmen,
aşkıma set koyan yollara rağmen,
gönlüme bir mızrak gibi batmana rağmen,
hadi sen de koş, gel bana ulaş!

(yazan: doğan telkesen)