SEN ASLINDA YOKSUN. BEN İSE HİÇ OLMADIM. FARZ ET, SEN BİR MASALIN BAŞ KAHRAMANI, BEN İSE BİR FİGÜRANDIM. SONRA BEN DE SEVDİM SENİ AMA HEP MASKELİ KALDIM, AÇILAMADIM. MASKELİ DUYGULAR BESLEDİM ANLAYACAĞIN. ZATEN HAYATIMI HEP MASKELİ YAŞADIM. KALBİMİ KURTARAMADIM BU LANET MASKEDEN, YAPAMADIM. HİÇ LAYIK OLAMADIM AÇIK AÇIK SEVMEYE VE SEVİLMEYE. VAZGEÇTİM… YORULDUM… HÜLASA… ARTIK MASKELİ DUYGULAR VAR YÜREĞİMDE.

(yazan: doğan telkesen)

BAK ŞUNA!
BAK YENİDEN SAKLANMIŞ.
YİNE YENİ BİR MASKE KAPMIŞ.
GÖZLERİ BAŞKA ALEM,
GÜLÜŞÜNÜ SAKLAMIŞ.
"DİLİNİ KEDİ YUTMUŞ",
SÖZ DEMEK YASAKLANMIŞ.
 
ONUN DA İŞİNE GELİYOR ZATEN.
YA KONUŞURSA MASKE’DEN BAŞKA!?
YA SÖYLERSE KALBİNİN ÇIRPINIŞLARINI?
YA AKITIRSA GÖZYAŞLARINI?…
 
YİNE SAKLANMIŞ RENKLERİN ARKASINA.
BAKMAYIN GÜLDÜĞÜNE,
GÜLEMEZ BAŞKASINA!.
HEM ACI VAR GÖZLERİNDE,
HEM SEVİNÇ PIRILTISI.
HEM DE UFKU TARAYAN BİR ÜMİT KIRINTISI.
 
BAK HELE ŞUNA!
NASIL MEMNUN GİBİ HALİNDEN?
NASIL İSPATLANIR ACI ÇEKTİĞİ?.
ÇIKTIĞI YOK Kİ MASKENİN
RİYAKÂR CEMALİ’NDEN.

(yazan: doğan telkesen)

Tüm yaşananlar sığar mıymış bir kaç satıra? Tek bir kağıt alır mıymış hatıraları? Şimdi saymaya kalksam tüm olanları, belki bir ömür yetmez. Lakin iş yazmaya gelince kelimeler de yardım etmez. Sadece tanışmamızı anlatsam GÜLÜM. Hani dolmuş kuyruğunda ayağıma basışın. Kızaran bir yüzle özür dileyişin. Çok kızmıştım sana o zaman, sinir etmiştin beni. Ben nerden bilebilirdim beni bu kadar kızdıran birini sevebileceğimi?! Çok değil iki gün sonra bu sefer köşedeki markette kafama düşürmüştüm un paketini. "Yine mi siz?" diyerek ben… Sen dayanamayıp gülerken. Öyle öyle konuşmalar, yavaş yavaş tanışmalar. Sonra öğrendik ki, iki sokak arayla oturuyoruz seninle. Meğer  müstakbel sevgililer yaşıyormuş aynı mahallede.
Tüm yaşananlar sığar mı tek bir  kağıda? Bir kaç satır anlatabilir mi? Tanışmamızın yedinci ayında evlenmeye karar vermiştik. Arada geçen yedi ay değil sanki yedi gün idi. O yedi ayın her günü sanki birer GÜL idi. Sonra?.. Sonra birgün aniden bir haber getirdin bana. Dişin için gitmişken doktora…Yüzün asık, rengin solmuş.. Meğer benim GÜLÜM KANSER OLMUŞ!  İnanamadım, inanamadık, inanılmaz. Böyle bir acı tarifsiz, anlatılmaz. Kemiklerimin sızladığını hatırlıyorum acıdan. Kopan kalbimi ise asla…
Tanışamamızın üçüncü yılında ve bir ekim soğuğunda.
Loş ışıklı bir hastahane odası.
Acılar yankılanıyor duvarlarda…
Ve bir ekim soğuğunda…
Tanışmamızın üçüncü yılında…
Ellerimden kayıp giderken elin.
Dönerken ufka doğru gözlerin… Ve ÖLÜM… Ve AYRILIK!
Tüm yaşananlar sığarmıymış bir kâğıda…
Beni anlatmaktan aciz bir kaç satıra?

(yazan: doğan telkesen)

ey sevgili!

sanki "hiç gelmeyecek" bir zamanı beklemekle geçti  bir ömür.
üstelik hatırladıklarım hep "kış"a ve sana dair.
sokak aralarında oynanan çocukça oyunlardan
ilk gençlik yıllarının utangaç bakışlarına kadar tüm anılarımda
hep sen.
hep senin benzerlerini aradım, seni andım gülerken başkasıyla…

sanki "hiç olmayacak" bir çaba için harcadım yıllarımı…

ve olmadı da zaten.

kabul etmek kolay, hazmetmek zor.

ayrılmak mümkün, unutmak zor.

kalbimi söküp atabilseydim SEN den sonra belki mümkündü benim için de ilkbaharlar.

belki benim de ruhumda açardı yazlar.

dile kolay… gönüle zor

öfkem de sana sevgim de sana

MAZİDEKİ SEVGİLİ!

(yazan: doğan telkesen)

Ayrılığa ve hüzne dair ne varsa yüreğimde…
Bu anda sana anlatacaklarımın ne öncesi var, ne de sonrası.
Ne uzun uzun hazırlık yapıldı bu kelimeleri seçmek için, ne öylesine söylenmek istenildi sadece. Sadece bir yürek yangının alevlerinden haberdar olman adına… Sadece bir kül yığınından yeniden doğan duyguları bilmen için. Sana öyle anlatacaklarım var ki, hep kendimde sakladığım, hep saklanıp akladığım.
Ben o bildiğin, o kekeme, o meczup senin için.
Gölgelerini severdim hatıralarsan sen uyurken pencerenin altında. Hani sokak lambası sandığın ışık bendim. Donarken yaktığım, çakmağın aleviydi. Ki o alevdi temsilen sana olan aşkımı anlatan.
Ayrılığa ve hüzne dair ne varsa yüreğimden taşıyor şimdiki zamanlarda. Şimdiki zamanlarda gökler gri, bulutlar lacivert, yağmurlar irin. Ben o meczup, o kekeme aşık. Hep kendimde sakladığım duygularımı gel gör bu gece! Tutulamaz olmuşlar, dökülüyor. Dökülen her yaşta bir sevgi hücresi ölüyor.
Her hücrede saklı olan bir parçam toprağa akıyor. Seviyordum veya?.. Öldüm ya da ölüyorum.
Sadece bir yürek yangınından haberdar olman adına…
Gölgelerini severdim ben senin unutma! Unutma ki, "aşkım senin için ama senden bağımsız"… Sen sevmedin belki, belki idi imkansız?..
Hani sokak lambası sandığın ışık bendim donarken. Ben ağlarken senin mışıl mışıl uyuduğun. Bir gonca olup açarken sen, benim gün ve gün solduğum. Şimdiki zamanlarda gökler siyaha durmuş, bulutlar firar etmiş, güneş beni unutmuş.
Ben o bildiğin kekeme aşık, ben o meczup.
Gözlerinde yaş, gönlünde telaş…

(yazan: doğan telkesen)

melankoli kokuyor bu akşam bedenim
yine melankolik duygular içindeyim
yine sen geldin aklıma,
bir elimde çay
bir elimde sigaram.
ağlamak istedim bu akşam
yine daldım arka sokaklarına şehrin
kayboldum uzak yollarında.
kalp atışlarım karışıyor eski melodilere
dilimde senin ismin
ve gözümde hayalin.

yine sen geldin aklıma neden bilmeden
anlayamadan,
hiçbir anlam veremeden.
sadece hüzünlendim
sadece seni hissettim.
melankoli kokuyor hava bu akşam
bu akşam ben sanki bende değilim
bir masal havası ile çoşup
ve senin haberin olmadan
sana gelmek istedim
yine sen geldin aklıma neden bilemedim.
sadece özledim seni,
sadece özledim.

(yazan: doğan telkesen)

kalır çarpan kalbimde senden silik anılar.
renksiz geceler, yüzeysel cümleler ile,
ağlamakla gülmek arası bir ruh hali içinde iken ben.
ve tüm benliğimle sevdiğim sen iken.
hatıralar bu kadar yakar mıymış?
bu kadar sıcak, bu kadar derin olur muymuş bir aşk acısı?
bak şimdi ne halde tutmaya imtina ettiğin ellerim?
bak şimdi çarpmaya korkuyom kalbim.
yüzümde hayatın acımasız izleri, ruhuma atılmış centikler.
çeteleler tutuyorum adı tükenmez olan ama çoktan kendi tükenmiş kalemimle.
çeteleler atıyorum gördüğüm tüm kağıtlara ve ruhuma.
sarılıyorum üşüdüğüm zaman hayaline.
bir tek hayalin ısıtabiliyor sıtma nöbetleri geçiren benliğimi.
çünkü…
çünkü inkarı o kadar anlamsız ki,
o kadar boş ki reddetmek.
susma uzak ülkende
sen de bir şeyler söyle.
ne uçsuz bucaksızmış
ne kadar dipsiz ve sarmalayan.
bir yürek bu kadar ezilir mi?
kaldı kalbimde senden silik anılar
sussa da dilim, ruhum seni sayıklar…

(yazan: doğan telkesen)

bulutlar üstünde
mevsim kışa saplanmış
bahar özlemi içinde yanakların

anka kuşunun kanadına koyduğun hasret
bir mesaj ver bir müjde ey güneş
nerde o beklenen vadi
hani o diyar

ağaçlar arasında
yeşilin sevgisi sarmış
yağmur damlasında gizli sevgi
bir haber ver ey bulut
nerde açan çiçekler
hani o güller

hep yarının özlemi
mutluluğun adresi
oysa sen bugündesin
bugün de sende.

(yazan: doğan telkesen)

Mutluyum, Mutlusun, Mutlu
Karınca ve ben umut dolu
Seviyoruz ikimiz de,
Gayret bizim göbek adımız.

Mutluyum, Mutlusun, Mutlu
Hayat, bizim için umutlu
Hem kucaklar, hem sever
Hem güzel, hem mavi
Mutluyum, Mutlusun, Mutlu
İçim şimdi umutlu.

(yazan: doğan telkesen)

kalbim,
ah ne de çok sevdim.
sevmiştim…
nasıl bağlandım o gözlerdeki dünyaya.
nasıl,
nasıl sevebilmiştim.
bir güvercin kalbi ürkekliğinde
bir kardelen tazeliğinde.
sürükleyerek peşinden ruhumu
koşturarak tembel bedenimi
nasıl becermiştim.
arardım gözlerinde benden bir ışık
arardım sözlerinde bana dair sır.
ben bilirdim ki, kalp sana aşık
neydi çözemedim, bu aşkta kusur.
ah kalbim,
ben onu ne çok sevdim
verdim ve sormadım,
sundum hiç karşılık bulmadım.
bulamadan bir tebessüm bana karşı
serseri zamanlarda hayali
avunup resimleri misali.
nasıl da sevmiştim,
bir zaman ben aşık bir
derviştim.
 

(yazan: doğan telkesen)