Daha önce "yalnızlığın fotoğrafı" diye ilan etmiştim ya bu fotoğrafı. Yanılmışım meğer. Meğer bu fotoğraftaki hiçbir şey yalnız değilmiş SUZİNAZ. Bugün bir kere daha dikkatli dikkatli  baktım. Yok, hayır değil. Bu değil, "yalnızlığın resmi". Ben yine üzgün, ben yine rakipsiz yalnızlık konusunda SUZİNAZ. Belki kendime ilan etmiştim onu da arkadaş, böylece ikimiz olacaktık. İki yalnız olarak anılacaktık. Olmadı be SUZİNAZ, olamadı. Şu TAŞ bank kadar olamadım. Güneşi var, denizi var, kendi gibi taş kaldırım. Ben kendimi şanslı sanırdım. Bende de senden hatıralar… Ellerim şaşkın şu anda. Her zaman çabucak bulduğum harfler nerelere gidiyor şaşkınlıktan! Her zaman kelimelerden kaçarken ben, şimdi iki heceye MUHTAÇ bekliyor. Yine başaramadım SUZİNAZ, yine büründüm siyah elbiseme. Yine kaçıyorum, sevmiyorum yağmurları. Yine gördükçe rahatsız oluyorum seni hatırlatanları. Bir taş bank bile benden mesutsa, bir taş bank bile bu kadar arkadaşla çevrili ise… Sen bu işe ne dersin ey SUZİNAZ!? Doğan güneş, batan güneş, uçan bir kuş, solan güller, biten günler, geçen dünler… Ne dersin bu işe?… Hayat bu sanırım SUZİNAZ!… Cevabını bekliyorum… SEN DE YAZ!

(yazan: doğan telkesen)

NE GÜZEL GÖZLERİN VARDI SÜHEYLA
NE GÜZEL BAKARDIN
BAKMAZ SANKİ AKARDIN İÇİME
GÖZLERİN EL OLUVERİR SARARDI ELLERİMİ
SICAKLIĞIN YAKARDI YÜREĞİMİ
NE GÜZEL GÖZLERİN VARDI SÜHEYLA
SENİN BAKIŞIN NE MARTIDA
NE KARTALDA
NE BÜLBÜLDE YOKTU
SENİN BİR BAKIŞINA CAN VERECEK
BIÇKIN DELİKANLILAR
NE DE ÇOKTU…
MAHALLENİN GÜL’Ü, ELMAS’I.
NERDEYSE İMKANSIZDI ONU ALMASI…
BAKIŞLARIYLA İNSANI SARMASI.
TERK-İ DİYAR EDİNCEYE KADAR TÜM BURSA
SENİ ANDI, SENİ DOLADI DİLLERİNE
TÜM BURSA’LI ANNELER
"GELİN" DİYE SENİ İSTEDİLER EVLERİNE
NE GÜZEL GÖZLERİN VARDI SÜHEYLA
BİR GÜN HABERİN GELDİ İSTANBUL’DAN
CESEDİNİ  ÇIKARMIŞLAR
HALİÇ’İN KİRLİ SULARINDAN!?…
NE DE GÜZEL GÜLERDİN SÜHEYLA.
 

(yazan: doğan telkesen)

Şehir ve ben, özledik seni. Senin esintilerini arar olduk her an, her daim. Şehir ve ben, özledik seni. Beraber andık senli günleri, beraber dolaştık sensiz kaldırımları, beraber oturduk sakin parklarda. Seni andık şehir ve ben ve sana duyduğumuz özlemi paylaştık. Bir şehir ağladı ardından, bir ben ağladım. Teselli ettik birbirimizi. Ve fark ettik, senin yokluğun ne kadar derin bir yara. Benim kalbimi parçalayan bir cerrah bıçağı, şehri karanlığa gömen bir elektrik kesintisi sanki. Senin olmadığın gecelerde gökyüzünde yıldızların olmadığını gördük şehirle birlikte. Seni özledik, çok özledik şehir ve ben. Ne yapacağımızı şaşırdık sensiz. Gün nasıl başlar, yol nasıl bulunur, yüz nasıl güler, deniz nasıl dalgalanır…? Hiçbir anlam veremedik sessizliğe, hiçbir ad koyamadık sensizliğe. Kendimizi biraz öksüz hissetik, biraz yetim. Hissin çoğuna anlam veremedik. Şehir ve ben seni çok özledik. Her gün batımında seni bekledik ufka bakarak, bekledik ve bekledik… Sokak satıcılarını seni sorsak? Sonra vazgeçtik. Şehir ve ben seni hala seviyoruz. Biz ölmeden gelmeni bekliyoruz…
 
SON GÖZYAŞIM DÜŞMEDEN GELECEK MİSİN?
GELDİĞİN GÜN BENİ YİNE SEVECEK MİSİN?
SON GÖZYAŞIMI SANA SAKLADIM.
İPEK KOKULUM,
BEN SENİ ÇOK ÖZLEDİM.

(yazan: doğan telkesen)

bir sen vardın benden uzakta
bir de yıldızlar
sokakta şen şen oynayan
küçük kızlar
 
bir sen yaktın beni akşam üstleri
bir boşluğa sarılışlar
bulutlar ve evsiz kuşlar
 
bir sen vardın benden uzakta
bir de yıldızlar
gök yağmur vermez oldu
yer çimensiz
gözlerim yaşsız
ellerim sensiz
ruhum bedensiz…
 
bir sen vardın
bir ben vardım
sen gittin
ben öksüz kaldım…

(yazan: doğan telkesen)

içimde derin bir
med-cezir boşluğu,
yine kabuslardan
uyanmaya başladım
seherlerde.
söyleyemediğim bütün
cümleler beni eziyor,
yine üstümde geçmiş
aşkların sarhoşluğu.
 
kalbim tutanacak
dallardan yoksun,
kalbim yalpalıyor,
kalbim şaşkın,
acemi bir kaptan
gibi aşk denizinde
ve her gördüğüm gülde
 "eski sevgili" hoşluğu.

(yazan: doğan telkesen)

susasım gelir
sahte gülüşlerin ardından
yıkılan hayallerin altında ezilip.

tükenesim gelir
her solukta sona doğru
eğri büğrü yollarda.

gidesim gelir
sabaha dokunmadan
kirli sevgileri bırakıp.

göresim gelir
gözlerini son defa
ölüme ulaşmadan.

(yazan: doğan telkesen)

tut beni düşmeyeyim
ellerimde izin kalsın senden tek
tut beni düşmeyeyim
içimde kalmış eskiden kalan
gözlerindir bir tek hatırladığım

yine üşüyorum
yine yalnız
yine soğuk…

gittiğinden beri takvimlere bakamadım
sadece duvarlarda adın yankılandı
sadece içimde yıkıldı ne varsa sevgi adına

yine gece
yine yalnız
yine soğuk…

tut beni ellerimden
tut ve sar kalbinle
geleyim seni özledikçe rüyalarına
sen fark etmeden seyredeyim
ve gideyim
ama imkansız

yine acı
yine şefkat
yine soğuk…

kaçamak bakışlarım var yırtık resimlerine
suskun suskun konuşuyorum yine hayalinle
kanıyor kalbimde meçhul bir köşe
can yakıyor sensizlik

yine isyan
yine buhran
yine soğuk…

dün son kez bilet aldım şehrine
son otobüs için son koltukta
gelmek istedim sadece
sadece aynı şehrin havasını solumak adına
ve yine yapamadım

yine korkak
yine alçak
yine soğuk…

(yazan: doğan telkesen)

tükeniş sahneleri sergileniyor şimdi hayat perdemde…
şimdi son repliklerini söylüyorum seyredenlere…
sahi sen nerdesin?
geçtiğim caddelerin tozları damağımı kurutmuş…
suyu özlüyorum, suya duyduğum özlem sana duyduğum özlemi bastıramıyor elbette…
bir tükenişin anatomisini yazacağım kanımla…
kanım sıfır noktasının işaretçisi olacak gelecekte…
farklı farklı şarkılar arasında en çok seni anlatanları sileceğim beynimden…
seni bir silüet olarak anmak bana yakışır..
tükeniş için tüm hazırlıklarım…
tüm duygularım bitme sürecinde şu sıralar…
ben bana yakışanı yapacağım, sen de sana…
adımlarım beni son noktaya taşıyacak gece…
gecenin en geç saatinde geceleyeceğim…
gecesiz kalınca tükeneceğim…

(yazan: doğan telkesen)

Uçarcasına geçti günler.
Uçarcasına geçti güzellikler.
Kayboldu bir bir sen’li anılar, silindiler…
Uçarcasına uzaklaştı benden.
Uçarcasına boş kaldı ellerim.
Tutamaz oldu artık seni…
Uçarcasına ben ben olmaktan çıktım.
Bir yabancı yüz var yüzümde.
Kim bu… Kim bu?…
Uçarcasına  sensizlik üstüne sensizlik eklendi.
Sensizlik adeta ezeldendi.
Sahi "sen" var mıydın hayatımda?
Uçarcasına beyazladı saçlarım.
Uçarcasına yaşlandım buralarda.
Uçarcasına yoksun.
Uçarcasına vardım bitiş’e.
Uçarcasına hazırım artık gidiş’e.

(yazan: doğan telkesen)

yağmurun her damlasında adını görmüşken, her anı yaşamışken sensiz ve rüyalarda bile yollar sana çıkmışsa… boşunadır o zaman  bana, "bensiz ol!" demelerin… ve birgün bir haber okursan bir gazetenin üçüncü sayfasında, intiharına dair  sevgi’min… üzülme!!!
…
ne kadar kaçsam da kendimden ve senden. ne kadar siyaha boyasam da yüreğimi… ben sevgisiz yapamam. yapamadığım bir diğer şey de "sensizlik".
her sabah senin varlığını bilerek uyanmanın lezzetini özledim. her akşam kavuşacak olmanın sana… ve günün her saatinde özlemenin güzelliğini.
…
bilsem de yazdığım hiçbir satırın faydası olmayacak sana dair, bana dair, bize dair… yine de kanayan iç yaramı biraz rahatlatmak adına. ve rahatlatmak adına daralan ruhumu. ve rahatlatmak için kalbimi… yazıyorum.
…
şimdi şu tekerlekli sandalyede oturup bakarken ufka doğru, bakarken sokak kapısına "senin girmen ümidiyle"… beklemekteyim!
…
ve bilmek de fayda etmiyor siyah zülüflüm.
inan etmiyor…
çünkü ben ölmekteyim!

(yazan: doğan telkesen)