Dün yine "düş"ler gördüm. Saçlarında yaz esintileri vardı ve sen gülüyordun. Seni ilk kez bu kadar "yakın" hissettim. Saçlarında yaz, gözlerinde bahar vardı. Seni ilk kez bu kadar "sıcak" hissettim. Elimi uzattım, tutamayacaktım ama… Sen, yine kaçtın. Ben yine seni bende hissettim. Dün yine düşler gördüm. Sen’den gelen "gülüş"ler gördüm. Güz kıvamında "ölüş"ler gördüm.
Beceremedim yine sevmeyi, "aşk"tan "geri dönüşler" gördüm. Seni gördüm bilmem kaçıncı kez düşümde, mehtap şahittir eridim gülüşünde!

(yazan: doğan telkesen)

seni düşünürken nasıl da parçalanır yüreğim,
nasıl da gidip gelirim geceye.
seni düşünürken sevginin diğer yansımaları gözlerimi aydınlatır… beklerim!
nasıl da pır pır eder kalbimden arta kalanlar.
ben hiç gündüz görmemiştim seni sevene kadar.
ufacık sevgicikler içinde kaldığımı bilirim sadece…
bir yürek düşün ki, senin olmadığın iklimlerde hep üşüyor, hep kış var ona.
gelmeni bekleyen o kadar bahar , o kadar ben var ki sana müptela… ve aşığım!
seni düşünürken parça parça oluyor bedenim, özlem ve susuzluğun en çok hissettiklerim.
düşmüyor gözümden hayalin, dilimden ismin,
yüreğimde engin dalgaların çırpınmakta.
diyemem gönlümde aşkım saklanmakta… susarım!
seni düşünürken, bir tufan yaşarım içimde belirsiz,
belirsiz saatlerde kaybolurum ortadan…
"seviyorum seni ey imkansız kadın!" diyemediğim için ne kadar da pişmanım şimdi…
"keşke" ve "ne yazık ki" diyebilmek ne kadar da utanç verici anılarda…
anılarda kalmış dört beş satırlık aşk şiirleri var sadece hafızamda…
ve hafızam yokluğunla bulanmakta.
bu uzattığım sanma ellerimdir benim.
onlar sadece hayata tutunmakta.
ne yakınlar yakın bana.
ne sensiz bir ümit var uzaklarda.
bil ki, her cadde, her tebessüm ve her gün bana tuzaklarla…
seni düşünürken parçalandı bir adam, bir adam yüreğini kaybetti sensiz, bir adam gözlerini kıskandı
ve göz yaşlarını sakladı uzaklarda…
bir adam, "adam gibi adam" olamamanın sancısıyla ve aşık gibi insan veya daha başka.
seni düşünürken nasıl da parçalanır yüreğim,
nasıl da gidip gelirim geceye.
 

(yazan: doğan telkesen)

Senin için terk ediyorum bu şehri,
Senin için geçiyorum geçilmezlerden.
Senin için sürgüne gönderiyorum kalbimi
Ve ellerimde kurumuş çiçek kokusu.
Koyu pembe bir hayattan vazgeçiyorum
Atıyorum kendimi kuyular ortasındaki bilinmeze.
Gidiyorum,
eteklerimde geçmiş adımlardan kalan çamur izleri.
Şehir ve insanlar bana haz vermiyor.
Sen bana "söz" vermiyorsun.
Gidiyorum,
bir güvercin edasıyla, ürkek ama kararlı…
Gidiyorum,
terk ediyorum bu şehri senin için.
Ellerimde kurumuş çiçek kokuları
ve gönlümde sen…

(yazan: doğan telkesen)

istersen dokun bana
istersen dokunma
ama sev yine de uzak uzak
uzak da olsa bak bana ara ara
beni uzak bilsen de
dokunmak istesen de
istemesen de
ama sev yine de uzak uzak
oralardan adımı söyle
bulutlar alıp getirsin sesini
sesini duyayım uzak uzak
dokunma istersen ama
ama yine sev uzak uzak.

(yazan: doğan telkesen)

Sevdim seni,
Güneşin sabahı sevmesi gibi,
Çiçeğin arıyı, arının çiçeği.
Üşüdüm yokluğunda,
Kışın baharı sevmesi,
Çölün yağmurları sevmesi gibi.
Sevdim seni,
Okyanusun gökleri,
Kuşların göç etmeyi.
Sevdim seni,
Bulutsuz bir gök,
Tüm yeşil çimenler,
İnkar edilemez gerçek gibi.
Ağlamadaki yoğunluk,
Gülmedeki sevinç gibi sevdim.
Elma şekeri yiyen bir çocuk nasıl sevinirse,
Sevindim seni görünce,
Kalbim senin gülüşlerinle güldü,
Gözlerinde gördüğüm güldü.
Neşenin adı sendin benim için.
Sen mutluluğun diğer adıydın.
Sevdim seni,
Sonu ne düşünmeden,
Yorulup üşenmeden,
Sislere gizlenmeden sevdim.
Açık açık söyledim,
En cesur benmişim gibi…
Seni çok sevdim,
"Çok", ne demektir bilmeden,
Kendimi gizlemeden sevdim.
Ben, sevdim, 
Ben tükendim.

(yazan doğan telkesen)

Ben giderim tükenmeye,
Ufuk çizgisi bitişimdir.
Yok olmak da güzeldir.
Sevdiğin için…

Ardından iki güzel söz,
Özlemle ağlayan bir çift göz.

Ben giderim tükenmeye.
Ölmek değildir bu,
Fedadır canan için,
Fedadır o yâr için.

Ardından iki güzel söz,
Özlemle ağlayan bir çift göz.

Sevmek vazgeçmekse aynı zamanda?
Ben vazgeçip giderim.
Ben giderim tükenmeye.

(yazan: doğan telkesen)

sevmeyeceksin arkadaş.
vermeyeceksin gönlünü
sevgin ve gönlün
sana kalacak.
düşünmeyeceksin ne gece
ne gündüz
kuşlara bakıp şiirler yazmayacaksın.
aldanmayacaksın
gökkuşağı renklerine
herşey gecici
bileceksin arkadaş.
sevmeyeceksin,
hayat o kadar pembe gözükmeyecek
kırlara çıkmayacaksın hayalinde
vermeyeceksin gönlünü kimseciklere
sevgin ve gönlün sana kalacak.

(yazan: doğan telkesen)

Son ayrılık şarkısı da bittiğinde,  artık bir neden de kalmayacak buralarda kalmak için. Ben kendimi alıp gideceğim o zaman. Bakışlarının özlemiyle yanarak ve o sıcaklığı hep hissederek.
Bileceğim ki, çok uzakta olsam da, sen benim kalbimde yaşayacaksın. Sevgin ve gözlerin emanet kalacak emanet. Vermeyeceğim onları kimseye.
Onları gece yalnız kaldığımda seveceğim gizli gizli. ağlayacağım severek.
"Sen" diyerek sığınacağım gecenin "kuşatıcılığına". Yaptığım tüm hatalara her an tevbe ederken ve pişman olurken seni kaybetmenin aptallığına…
Son ayrılık şarkısı da bittiğinde o güzel gözlerinin hayali ile avunacağım. Bilsem de hiçbir şeyin gözlerinin bana verdiği ilhamı veremeyeceğini. Biliyorum olacağım hala, seni ne kadar çok sevdiğimi.

(yazan: doğan telkesen)