… beni de temizleyebilseydin, tıpkı gökyüzünü temizlediğin gibi…
… bir yangın yeri gibi…
… savrulmuş kum taneleri var benliğimde…
… esmemiş bir rüzgarı beklemenin sabırsızlığı ile sıkılırken ruhum…
… hiç bir gönül tarafından sevilmemiş, bir garip yolcuyum ben…
… ben de istemez miydim arınmayı tüm kirlerimden…
… ben de sıcak sıcak olsun istemez miydim bedenim…
… bir yangın yeri var yüreğimde…
… gözlerimden akıttığım sanma ki yaştır…
… ödünç aldığım kan damlaları akar gözlerimden…
… beni de temizleyebilseydin, tıpkı gökyüzü gibi…
… ben de bir gökyüzü olsaydım, seni kucaklayan…
… benim de bulutlarım olsaydı, benim de güneşlerim…
… ve benim yağmurlarım ıslatsaydı o narin bedenini…
… gülmek istediğimde içim acımasaydı benim de…
… gözlerimden akan sanma ki yaştır.
… sanma ki bu dünya sana  kalacaktır!

(yazan: doğan telkesen)

yüreğimde bir boşluk
ruhumda telaş
beni sarar mısın
sevginle
ama
yavaş yavaş.
 
çok kırılganım ben
kırmamak için uğraş.
yüreğimde sen
ruhumda boşluk
dilimde hiç olmayan
değişik bir tad.
 
beni sar artık sevginle
ama çok yavaş.

(yazan: doğan telkesen)

Sarsın beni hasretin. Seni düşünmekten eskisin düşünce dönemlerim. Gözlerimde hayallerin uçuşsun gündüz gündüz. Her baktığım resimde seni göreyim. Sen sanayım bahçe çiçeklerini, aldanayım. Yürürken adımların hep sana doğru olsun. Farkında olmadan senin geçtiğin köşe başlarında bekleyeyim. İzine başka iz karışmasın. Benden başka kimse adım atmasın senin izlerinin üstüne. Yılları takvim yapraklarına hapsedeyim seni beklerken. Düşüneyim günün saniyelerinde seni, yorulayım. Bırakmak ne demek öğrenemeyim. Sürekli şikayet edeyim senin olmadığın mahallelerden. Sorup soruşturayım kaybettiğim adresini. Bulmak olmasa da aramak olsun amacım. Yaşadığım kent bana dar gelsin sen yokken. Sen varken, kır evinde şato hayatı tasarlıyayım. Vazgeçeyim telefon kartlarımı kırmaktan. Üstüne posta güvercinleri salayım haber için.
Sarsın beni hasretin,
benim sende biletim.

(yazan: doğan telkesen)

Savrulsam ayrı ayrı yerlerine Dünya’nın. Tek tek tozlarımı toplasalar ada köşelerinden, yanardağ diplerinden.
Savrulsam, yüreklerin en derin yerlerine, bulunmak için büyük çaba harcamak gerekse, bulunmasam yine de!… Özgürlüğün bir adının da "yalnız" olmak olduğunu bilseler, bildirseler. Tutunsam bulutlara, beni göğe davet etseler. Kaya dipleri, ağaç gölgeleri evim olsa. Uyumasam geceleri, gündüzleri saklansam. En çok "mor" rengi sevsem kendime yakıştırıp, gri tonlarını içselleştirsem hayatın.
Savrulsam sonbahar yaprakları gibi, düştüğüm yer bir su birinkintisi olsa. Alıp götürse beni içindeki "derin"e. Çekilsem girdapların en derinine. Adımlarım "iz"siz olsa. Geride bırakmak yok hiçbir hatıra. Kimse, ama kimse beni tanımasa gittiğim yerlerde. Özgürlüğün bir adının da "yalnızlık" olduğunu bilseler. Dinlediğim şarkılar güldürse beni, ağlatmasa.
Sustuğumda benimle sussa kainat, konuştuğumda sadece "istesem" isteyeceklerimi. Bir parça ekmeğin ardından ağlasam, bir anlık "saadet uykusu" dilensem Cuma namazlarından sonra. Beyaz mendilim olmasa da alabilsem…
Savrulsam herbir yerine Dünya’nın. Parçalarımı toplamak "imkansız" olsa. Ağlamak yasak olsa benim için, gülmek serbest. Unutulacağım yerlere çağrılsam duman işaretleriyle.
Savrulsam, beni savuracak yel’e doğru, savrulsam ruhumu götürecek sel’e doğru.

(yazan: doğan telkesen)

sen ki,
sen ki benim gülümdün,
yokluğunla ölümdüm,
nefesinle dirilip, gülüşünle büyüdüm.
nerede şimdi mis kokan yaprakların?
sanki altında kaldım tonlarca toprakların.
içimde, taa şuramda
bir ateş ki hiç sönmez,
beynimde bir ses çınlıyor,
gidenler asla dönmez.
sen ki benim gülümdün,
güneşle gördüğümdün,
belki sevginin kendi
belki sevgi gölümdün.
dündün
bugündün
güldün
ömrümdün
sen ki benim ömrümdün.
bilseydin sevdiğimi
sevgiyle verdiğimi,
ram olan benliğimi,
bilseydin…
sen ki benim gülümdün.

(yazan: doğan telkesen)

Sen ağla ŞİMDİLİK doya doya… Ben toplarım gözyaşlarını.
Ben öper koklarım senden kalan anıları.
Sen ağla ŞİMDİLİK doya doya… Ben öperim gözyaşlarını.
Isıtırım seninle sensiz kışlarımı. Her saniyede seni anarım, her andığım anda seni tekrar yaşarım merak etme.
Dökülen yaşların ulaşır bana, ben görürüm seni, yüreğim şimdi bir volkanda saklı. Saklı ama yine de hissederim ben kucaklamaları. Kendimden gittiğim o günden beri zaten ben de hep hüzün rüzgarları esmiyor mu? Titriyor ruhum seni andıkça. Helezon duygular, loş güzellikler sarıyor beni. Ben NEY eşliğinde, ne olduğunu bilemediğim bir şekilde içli inlemeler duyuyorum. Sen ağlıyorsun sanırım. Sen ağla ŞİMDİLİK doya doya… Ben hazırım sana merhem olmaya. Ben talibim sende yok olmaya. İşte gökyüzünü aldım da geldim sana sunmaya. Bugün bizim için döktüğün gözyaşları filizlenecek ilerde. Filizlenecek ve mutluluk meyveleri verecek her akşam üstü. Ve her akşam dönerken yuvaya kuşlar bile bize imrenecek.  Sen ağla ŞİMDİLİK şimdi doya doya.
Saatleri tutmak imkansız, daha çok var benim için uykuya.
 

(yazan: doğan telkesen)

 
…asla anlayamazsın benim dünyamı ve beni SEN. Ben, senin hayallerinin çok ötesinde farklıyım SEN’den. Benim gecelerimde ay, gündüzlerimde güneş yoktur. Loş sokaklar arasında yaşar, sahil kenarlarında NEFES alırım. Ne mavi gök vardır üstümde, ne koca koca dağlar. Asla anlayamazsın beni SEN. Benim duygu yoğunluğum boğar beni sevmek isteyeni. Ve bu nedenle  hep kaçarım, sevemem. Beni gördüğün gibi sanma hiçbir zaman. Ben "MASKE ÜSTÜNE MASKE" takarım da öyle çıkarım sokaklara. Yoksa yanarım gerçek yüzümle karanlıklarda bile. Ben kaçarım, ben gizlenir ve susarım sana karşı. Asla anlayamazsın beni ve dünyamı SEN.

(yazan: doğan telkesen)

çok mu ağladın benim gibi gece sonlarında
çok mu dillendirdin gurbet türkülerini
sızım sızım kanadı mı senin de için
senin de gözyaşların karıştı mı mehtap ışıklarına
bilebildin mi hayatın gizemini
çözebildin mi içindekini
ah bilemezsin ki,
tüm sözlerin de bittiği bir yer vardır.
tüm çabaların tükettiği insanı perde perde
sen de haykırdın mı boşluğa sakladıklarını
sen de sığındın mı evinin duvarlarına
atabildin mi ruhundan pasakları
ağlamakla gitti mi peki kalbinin çapakları.
ah duyamazsın ki,
ne söylense de kalpler sağırdır.
bütün çaban sadece "yaşamak" için vardır
çok mu ağladın benim gibi,
horozlar öterken sabah için
çok mu daldın hülyalara,
"sevdiğim" diyerek ötelere
ölümü de kokladın mı benim gibi
hem korkup, hem bekleyerek
istedin mi hiç kimsenin görmeyi bir sabahta giderek
bilebildin mi hayatın gizemini
çözebildin mi sen içindekini
soruyorum sana
ey zülüfleri siyah
gözleri dolunay
sözleri güneş olan yâr,
sen de ağladın mı benim gibi gece sonlarında?

(yazan: doğan telkesen)

sen hayatsın
biraz asi, biraz şaşkın.
duyguların eşsiz
ümitlerin sen’i aşkın.
 
sen hayatsın
sabahın var
var akşamın.
geçince tüm yaz
gelir elbet sen’in de kışın.
 
sen hayatsın
üzüntünde neşende
tüm dünya sana küsmüş
sen ise kendi köşende.

(yazan: doğan telkesen)

…bir çok ayak izi bıraktım seni beklerken…
…bana söz vermiştin giderken, burada olacaktın yine…
…sana yalancı demek bana yakışmaz, sana yalan söylemek…
…gönül ülkesine gitmek isterdim ve yanımda sen…
…yoksa zaman başka mı akıyordu senin varlığınla…
…çelişkilerimi atmak için geldim buraya, ama ben kendim bir çelişkiyim zaten…
…yağmurlar ıslatamaz artık beni, örtündüm yalnızlık elbisemi…
…ufuk çizgisi çok garip bugün, sanki dans ediyor gizlice…
…gördüğüm gök mavi değil, her yer siyaha mı duruyor yine…
…seni beklerken, yosun yeşilinin farkında vardım ve yosun olmak istedim yeşil yeşil…
…seni beklerken…

(yazan: dogan telkesen)