AĞIR MI AĞIR, KULAKLAR SAĞIR,
SESLEN DE DUYUR, KALBİM DERDİNİ.
 
DİYEMEM DİLLERİM SUSMAKTA DAİM,
AŞIĞIM TARİFSİZ, KALBİM ÇALAN KİM?
 
KALMIŞ ŞİMDİDE MAHZUN VE YETİM
SESLEN VE HAYKIR, SÖYLE DERDİMİ.
 
SİYAHIN ŞEFKATİ, BEYAZIN KİNİ
UNUTMAK İSTESEM, YAPAMAM DÜNÜ.
 
YAŞARKEN ŞİMDİYİ, SİLEREK GÜNÜ
SESLEN DE DUYUR, RUHUM ÖFKENİ.
 
ACİZİM ŞİKAYETTEN, SUÇUM AŞİKÂR,
UFUKTA BULUT, SİMA TIPKI YÂR.
 
DOLANIP DURSAM DA HEP DİYAR DİYAR.
UNUTMAM  İÇİMDE TUTTUĞUM SENİ.

(yazan: doğan telkesen)

uykularım bile gelmez oldu sana özenip
senin gibi kaçıyor tüm yapraklar gölgemden
uzattığım eller senin gibi uzak
baktığım yüzler çevrilmiş
 
uykularım bile kaçar oldu sana özenip
bulutlar bana yabancı artık
ağaçlar çıplak
ben yanlızlık iklimlerinde üşümekle meşgul
ben sensizlik iklimlerinde seni arayarak
 
uykularım bile gelmez oldu
gittiğin günden sonra ne geceler gece
ne döşekler döşek
güneş bile ısıtmaz beni
ben her daim üşüyerek
yokluğunda yaşayarak

özleminde tadarak en derin acıları
gülen gözler görüp üstelik etrafımda
saklayıp içimde tarifsiz sancıları
 
uykularım da kaçıp gitti, sen gittin
bir ben vardı hatıramda mazide
hayat kaynağımdı sevgin
sen gidince ben de bittim.

(yazan: doğan telkesen)

uzak ülkelerden seslendiklerinde,
bıraktığın sadece ben olayım ardında.
ve sadece "özlem bohçaları" al yanına.
 
uzak ülkelerden seslendiklerinde,
bir "gönül yangını" adına
bir "aşk bulmacası" gibi,
ve sadece beni al yanına.
 
ağladığın ve güldüğün tüm zamanları iptal ederek
ve hükümsüz hükümlerden  vazgeçerek…
 
uzak ülkelerden bir çağrı aldığında
ve ben ağladığımda
ve gözyaşlarım azdığında sel gibi
sen bana bakma,
ölümün de olduğu bir dünya bu
unutma!!
 

(yazan: doğan telkesen)

Uzat elini çok uzaklardan. Çok uzaklardan gelsin "iyi" haberlerin. Çok uzaklar getirsin seni. Uzat elini sineme. Sinem dokunuşlarını hissetsin, kırılmışlıklarını unutsun saniye sürelerince. Zemheri soğuklarından kurtulsun ellerinin sıcaklığıyla. Uzat elini çok uzaklardan. Bir müjde sağnağı altında kalayım "an" kadar olsa da! "An" kadar olsa da seni görüp düşlere dalayım. Ben burdayım…
Çok uzaklardan "iyi" haberlerin gelsin. Yarını sabırsızlıkla bekleyeyim senin için. Senin için sevinç gözyaşları besleyip akıtayım. Ağlarken gülen göz bebeklerim senin için. Sana "bebeğim" diyerek sarılayım. Bir müjde sağnağında kalsın bedenim. Bedenimde senin yüzünden açan "yaralar", senin haberinle yeniden "ümit" filizlensin. Seni ümit edip heyecanlanayım. Çok uzaklardan, çok güzel, çok sıcak haberlerin gelsin. Uykularım kaçsın geceleri. Seni beklemenin sabırsızlığı ile kıvranayım… Bazı bazı SEN olayım hatta. Uzat elini çok uzaklardan. Ben pişmanlık ateşlerinde yanayım. Yandıkça kahrolayım, söylediklerim, düşündüklerim ve yaptıklarım için. Senin için kül olayım. Ağlayan gözlerim, titreyen ellerim, heyecandan kıpır kıpır bir kalbim var… Ve sen benim için uzat ellerini çok uzaklardan. VE BEN HALA SENİ SEVİYOR OLAYIM…

(yazan: doğan telkesen)

…son mektubumdan beri üç ay geçmiş…
…benim tüm günlerim üç ay gibi geçmiş…
…bulutlar geçerken senden damlalar getirmiş…
…her damla "sen" olup yağmış…
…ben bulutları görünce anlamışım…
…düşen her damla senmişsin…
…üç ayda doğan her güneş, "sen" diye ısıtmış beni…
…güneşe bakıp seni görmüşüm…
…deniz kıyısı mekanım olmuş, seyrine dalmışım…
…deniz mavisinde sen varmışsın…
…ufuklarda sen doğmuşsun…
…derin iç çekmelerim olmuş bol bol…
…saçlarım daha da beyazlamış…
…daha da artmış yüzümde çizgiler…
…"ah"larım geceleri sarmış…
…ya susmuş, ya ağlamış…

(yazan: doğan telkesen)

SEN DE ÖLECEKSİN EY ÜMİT!
SEN DE TÜKENECEKSİN.
YANILTACAKSIN HAKKINDA "İYİ" DÜŞÜNENLERİ.
SEN DE SOLACAKSIN
SEN DE BOYANACAKSIN RENKSİZLİĞE
SEN DE ÖLECEKSİN EY ÜMİT!
BİR GÜL AĞACINDA DİKEN OLUP BATACAKSIN.
DİKEN GİBİ KANATACAKSIN.
SONUNDA UNUTULACAKSIN.

(yazan: doğan telkesen)

Yapamadın sen de benim gibi, yapamadık. Kurtulamadık MASKE’den. Çok yazık ettik kendimize. Şimdi ne BİR’iz, ne de bütün. Artık öyle keskin ki bizi ayıran çizgi. Ne kadar büyük olsa silemez hiçbir silgi. Yapamadık, beceremedik. Tutmadı ellerimiz, tutamadı. Diller söyleyemedi gerçekleri. Yürekler sessiz sessiz ayrılırken, gözler sema niyetine bakarken birbirlerine… Olmadı sevgilim, olamadı. MASKE’den kurtulamadık. Maske olmadan yapamadık, yapamadım. İTİRAF edeyim ki, ben sana değil, belki de MASKE nin güzelliğine aşık oldum. ACIYOR içim… Çok üzgün satırları ise saklıyorum daha sonra yazmak için. Çok daha sonra ölümüm ardından okunsun diye bir mektup bırakacağım. Orda okuyacaksın MASKE min ardında neler vardı, neler yaşandı. Biz yanlış zamanda, yanlış mekanda ve yanlış tercihler sonucunda "bir araya gelme savaşı" verdik. AMA YENİLDİK… "Üzgünüm!" demek ne kadar anlamsız olsa da… ÜZGÜNÜM ben yine de.

(yazan: doğan telkesen)

varlığından habersiz,
yokluğundan sorumsuz.
ne ellerim dokunur,
ne gözlerim onursuz.
 
ne susmalar duygusal,
ne konuşmalar sensiz.
bakışlarda hüzün var,
kelimeler dikensiz.
 
varlığından habersiz,
yokluğundan sorumsuz.
böyle sevmek olmaz ki
kalbim Aşk’a doyumsuz.

(yazan: doğan telkesen)

ne doğan güneşin, ne geçen anın,
yalnız ve tükenirken kıyısında zamanın.
ne cesur itiraflar, ne korkak sözler,
sadece anlaşılmayı bekledi gözler.
 
ne öncesinde var olan ümit,
ne sonrasına kalan düşler,
bir yalan silsilesinden daha yalan gülüşler.
 
ne ızdırabıma merhem, ne ruhuma sukûn.
iç çekmelerle geçiyor iken her gün.
ne menzil için atılır adımlar, ne kalmak için yerinde
ve hep çıkmaz sokaklar,
ve üstelik her seferinde.
 
ne doğan güneşin, ne doğan ayın
tutulan her dilek  içimde bir mayın
ey "sevgi" diyenler, sakın "aciz" olmayın
sormayın benden bir haber,
aramayın, sormayın…
bir "AŞK ŞAİRİ" de bu dünyada yaşadı sayın.

(yazan: doğan telkesen)