Umit Yasar OGUZCAN - Sahibini arayan mektuplar-2
2 Temmuz, 2008 Çarşamba Etiketler : sahibini arayan mektuplar 2 | İhbar Et
(0 Oy, 5 üzerinden 0 puan )
Oyunuz Gönderiliyor ...
Aramak… Ömür boyunca aramak… Yalnız seni aramka… Paslı teneke kutularda, küf kokan dolaplarda, çerçevelerde, tenhalarda, ağaç diplerinde, sonra vapurlarda, trenlerde hep seni aramk… belki bu şehirde değilsin. Ne çıkar? Seni arıyorum ya. Belkide aynı sokakta evlerimiz, sabahları beni görüyorsun işime giderken. Sonra akşamı bekliyorsun, alacakaranlığı… beni bekliyorsun yada bir başkasını, bir başkasını…
Hiç gel demiyeceğim sana. Aramak neredeyse ben ordayım. Ayaklarım ne güne duruyor? Yok yok birden karşıma çıkma. Kaç, saklan. Seni aramak istiyorum.
Git bu şehirden haydi git. dağlara çık, o uzak dağlara. Rüzgarların krallığında hüküm sür. Baktın ki oraya da geldim, yine kaç. Başını al, açıl denizlere. Gemilerin en güzeli, en büyüğü dilediğin limana götürmeli seni, dilediğin yerde demir atmalı. Ben küçük bir balıkçı kayığıyla peşinden gelsem yeter. Seni arıyorum ya!
Bir yıl, beş yıl, on yıl değil, beşikten mezara kadar aramalı insan, ama ne aradığını bilmeli. yaklaşıp yaklaşıp uzaklaşalı aradığından. Okyanus dalgaları üstünde bir küçük tekne gibi alçalıp yükselmeli. Yalın ayak koşmalı yollarda, ayaklarını sivri taşlar kesip kanatmalı. Çöllerden geçmeli yolu, yanmalı kavrulmalı. Sonra gözün alabildiğine ak, soğuk ülkelere düşmeli. Buzlar kırılmalı ayakalrının altında, üstüne kar yağmalı.
Bir gün bulacaksam bile parça parça bulmalıyım seni. Ayakalrını Afrika’dan getirip kağıt üzerine yapıştırmalıyım, saçların Sibirya’da olmalı, dudakların Çin’de. Gözlerin Hindistan’da bir mabudun gözleri olmalı, ellerin İtalya’da bir heykelin elleri. Bulsam da seni parça parça bulayım.
Yine de bir yerin eksik kalmalı.
Yeniden yollara düşmeliyim, onu aramalıyım.
Ve tam seni tamamladığım anda ÖLMELİYİM…
Ümit Yaşar Oğuzcan
