
İngiliz ordusuyla Çanakkale’ye gelen Ellis Ashmead Barlett’in Çanakkale Gerçeği isimli kitabından.. [Yeditepe Yayınları.]
Barlett, daha karaya ayak basmadan, şu satırları yazmıştır: “Bundan önceki Haçlı Savaşları, başarı yönünden o kadar kayda değer değildir. Halbuki bu sonuncu ve en büyük Haçlı Seferi, Ortaçağ şövalyelerinin intikamını alacaktır.” [Sayfa 78]
İngiliz taarruzundan sonra ele geçirilen Türk siperlerini gezerken, gördüklerini kayda geçirir:
“Bir köşede tüfeklerini dizleri üzerine aykırı koymuş ve birlikte oturmuş yedi Türk askeri vardı. Bunlardan biri, arkadaşının boynuna kolunu dolamış ve yüzüne mütebessimane bakıyordu. İşte bu anda ölüm, bu yedi arkadaşı avlamıştı. Bunların tamamı sanki uyuyor gibi görünüyorlardı, çünkü bu yedi Türk askerinden ancak birinde yara izi gördüm.” [Sayfa 193]
Ellis Ashmead Barlett, bir başka saldırıyı anlatıyor: “Cuma günü akşamı, ordumuz, siperlerden kudurmuşçasına bir şiddetle fırlayarak Türklerin merkezine, sevinçli çığlıklarla bir süngü hücumu yaparak, siperler içindeki düşman askerlerinin tamamını süngüden geçirdi. Maori yerlileri (Yeni Zelanda yerlileri), gecenin karanlığı içinde kendi dillerinden harp şarkıları söyleyerek düşmana hücum ettiler ve onları dehşet içinde bırakarak hepsini süngüden geçirdiler. Kalanları da tüfek dipçiği ile yok ettiler. Bu hareketleriyle Maoriler, imparatorluğumuzun sarsılmaz olan zincirine seçkin bir halka daha ilave etmiş oldular.
Pazar günü, seherle beraber askerlerimiz tekrar hücuma geçtiler. Maorilerden bir kaçı muharebenin şiddetinden kudurmuş bir hale gelerek Türklere yanaştılar ve tüfeklerinin dipçiğini Türklerin kafalarına vurarak onlardan bir çoklarını yerlere serdiler. Türkler, bu vahşi ve zalim muamele karşısında yerlerinde duramayarak canlı ve sağlam kalanlar firara başladılar.
Her ne olursa olsun bu, muharebenin pek şanlı ve güzel bir icraatı idi.” [Sayfa 224]
”Türkler hala bu siperin ilerisini ellerinde tutuyorlardı ve Maoriler onların seslerini duyabiliyorlardı. Öncüler onlara doğru ilerlediler ve Yüzbaşı Dansey ‘Haydi, saldırın!’ deyince, bu küçük grup saldırdı. Eski Maori savaş şarkısını bağırarak söyleyip, süngüleriyle hücum ettiler:
‘Ka mate, ka mate! (Ölürüm, ölürüm!)
Ka ora, ka ora! (Yaşarım, yaşarım) …
Oradaki Türklere saldırdılar. Şarkılarını bitirecek nefesleri kalmamıştı, sadece süngüleri saplamaları gerekiyordu. Askerler, bir grup ölüm meleği gibi kendilerini düşmanın üzerine attılar. Süngü ve tüfek dipçikleriyle siperi temizlediler; sadece ölüler ve ölmek üzere olanlar kaldı. Bir kaç Maori öldü, fakat zafer onlarındı.Ka mate, ka mate! ”
[James Cowen, The Maoris ın the Great War, Auckland, 1926, sayfa.40-41]
anzacsite
EĞİTİMCİNİNİ KÖŞESİ 1′İN YORUMU:
”İŞTE BU VATAN BÖYLE KAZANILDI”
TÜM ŞEHİTLERİMİZİN YERİ CENNET OLSUN…”
DAHA FAZLASI : GOOGLE’DEN ASIL SİTE İÇİN:
EĞİTİMCİNİN KÖŞESİ 1 YAZIP ARATTIRINIZ.