Boru Hattı
15 Aralık 2007 Cumartesi Yorum yok »
Değerli misafirimiz lütfen sabır gösterip sonuna kadar okumanızı öneriyorum ve sonunda kararınızı ona göre verin.
Bir varmış bir yokmuş, çok uzun zaman önce, küçük bir İtalya kasabasında Pablo ve Bruno isminde iki tutkulu kuzen yan yana yaşarmış. Bu genç delikanlılar çok iyi dostmuşlar ve çok büyük hayalleri varmış. Hiç bıkıp usanmadan, bir gün nasıl köyün en zengin insanları olacaklarını konuşur dururlarmış. Her ikisi de zeki ve çok çalışkan insanlarmış. İhtiyaçları olan tek şey bir fırsat yakalamakmış. Bir gün, o fırsat karşılarına çıkıvermiş. Köy yakınında bulunan bir nehirden köy alanındaki sarnıca su taşıması için iki adam tutmaya karar vermiş. Bu işi de Pablo ve Bruno’ya vermişler. Her iki adam da ikişer kova almış ve nehre yollanmışlar. İlk günün sonuna doğru köyün sarnıcı ağzına kadar dolmuş. Köyün yaşlıları o gün onlara taşıdıkları her kova için 1 peni ödemiş. Bruno ”Hayallerimiz gerçek oldu!”diye bağırmış,”Böyle bir kısmetin karşımıza çıkmış olmasına inanamıyorum.”Ancak Pablo bundan pek de o kadar emin değilmiş. Sırtı ağrıyormuş ve elleri ağır kovaları taşımaktan dolayı hep su toplamış. Ertesi sabah kalkıp işe gitmek çok zor gelmiş. Suyu nehirden köye getirmenin daha iyi bir yolunu bulacağına yemin etmiş.
Boru Hattı Adamı Pablo
Ertesi sabah kovalarını yüklenip nehre doğru yol almaya başladıklarında Pablo “Bruno, benim bir planım var” demiş.”Günde bir kaç peni için bu kovaları ileri geri taşımak yerine nehirden köye bir boru hattı döşeyelim.”Onu izlemekte olan Bruno birden donmuş kalmış.”Bir boru hattı mı? Bu hiç duyulmamış bir şey” diye bağırmış Bruno.”Harika bir işimiz var Pablo. Bir günde 100 kova taşıyabilirim. Bir kovaya 1 peni gün sonunda 1$ eder! Bu zengin oldum demektir. Haftanın sonuna geldiğimde yepyeni bir çift ayakkabı alabilirim. Bir ayda kazandığımla bir inek alabilirim.6 ay geçti mi kendime yeni bir kulübe inşa edebilirim. Köydeki en iyi işe sahibiz. Hafta sonları çalışmayacağız ve her yıl bize 2 hafta izin verecekler. Yaşamımızı yoluna koyduk demektir. Al boru hattını ve yıkıl git karşımdan”
Ama Pablo kolaylıkla pes edecek biri değilmiş. En iyi arkadaşına büyük bir sabırla boru hattı planını açıklamış. Pablo günün belli bir bölümünde kovaları taşımak için çalışmayı ve sonra geri kalan bölümde ve hafta sonlarında da boru hattını inşa etmek için çalışmayı planladığını anlatmış. Kayalık topraklarda çukur kazmanın zor olduğunun farkındaymış. Kova başına para ödendiği için de başlangıçta gelirinin azalacağının da farkındaymış. Ayrıca, boru hattının büyük paralar kazandıracak duruma gelmesi için aradan bir iki geçmesi gerekeceğinin de bilincindeymiş. Ancak, Pablo hayaline inandığı için çalışmaya koyulmuş. Bruno ve köyün diğer sakinleri Pablo dalga geçmeye ve onu “Boru Hattı Adamı” diye çağırmaya başlamış. Pablo’nun hemen hemen iki misli kazanca sahip olan Bruno yeni satın aldıklarıyla kibirlenir dururmuş. Yepyeni deri eğer takımıyla bir eşek satın almış ve onu iki katlı evinin önüne bağlarmış gösterişli giysiler almış ve köyün hanında şatafatlı geceler sürmeye başlamış.Köydekiler artık ona Bay Bruno diye hitap etmeye başlamış.
Küçük Adımlar Büyük Sonuçlar Doğurur.
Bruno akşamları ve hafta sonlarında hamağında dinlenirken Pablo boru hattının geçeceği çukuru kazmaya devam etmiş. İlk aylarda Pablo’nun çabalarının karşılığında ortada henüz bir şey görünmüyormuş. İş çok zormuş, hatta Bruno’nunkinden daha zormuş, çünkü Pablo geceleri ve hafta sonlarında bile çalışıyormuş. Ancak Pablo durmadan kendi kendine yarının hayallerine bugünün fedakârlıklarıyla ulaşılacağını hatırlatır dururmuş. Gün be gün, santim santim kazmaya devam etmiş. Kayalık toprağa kazmasını vurdukça kendi kendine bir şarkı mırıldanırmış ”İlerlerim santim santim, Olsun bu geleceğim için garantim.”Ve santimler sonunda metreler olmuş. Yeni bir günün akşamında tükenmiş bir halde mütevazı kulübesine girerken kendi kendine “Bu gün çek biraz sancı.Bu yarının kazancı” diye hatırlatırmış.Köydeki tavernadan gelen kahkaha sesleri arasında yorgun argın uyumaya giderken “unutma sözünü,ödüle dik gözünü” der dururmuş.
Kartlar Değişiyor.
Aradan günler geçmiş. Günler aylara dönmüş. Bir gün Pablo boru hattının yarısının bittiğini fark etmiş ki buda kovasını doldurmak için artık kat etmesi gereken mesafenin yarıya indiği anlamına geliyormuş. Pablo artan zamanını boru hattında çalışmak için kullanmaya başlanmış. Boru şimdi daha hızlı ilerliyor, tamamlanma tarihi de yaklaşıyormuş. Dinlenme saatleri sırasında Pablo arkadaşı Bruno’nun kovaları taşımasını seyreder olmuş. Bruno’nun omuzları artık eskisinden daha çökük duruyormuş. Ağrıyla bükülmesinden kamburu çıkmış, her gün kat ettiği onca mesafeden adımlarını daha yavaş atar olmuş. Bruno, ömrünün geri kalanında gün be gün o kovaları taşımaya mahkum olduğu düşüncesinin verdiği kızgınlıkla sinirli ve asık suratlı biri haline gelmiş. Hamağında daha az dinlenir, zamanını daha fazla tavernada geçirir olmuş. Bruno’nun geldiğini gören taverna müdavimleri “Kovacı Bruno geliyor” diye fısıldamaya başlar ve sonra da sarhoş köylüler Bruno’nun kambur vücudunu ve sendeleyen yürüyüşünü taklit ettikçe kıkırdar durularmış. Bruno artık kimseye içki ısmarlamıyor ve fıkra anlatmıyor, boş şişelerle çevrili karanlık bir köşede yalnız başına oturmayı tercih ediyormuş. Sonunda Pablo için büyük gün gelmiş çatmış boru hattı tamamlanmış. Su boru hattından köyün sarnıcına güldür güldür boşalmaya başladığında köylüler meydana toplanmış! Şimdi köyün sürekli akan taze suyu olduğu için de komşu bölgelerden insanlar köye taşınmış ve köy büyümüş, zenginleşmiş.
