sevgi

Sustum!

Ne kadar susulacaksa o kadar sustum!

kendimle konuşuyorum şimdi yalnız…

yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime

sustum!

sustum!
saçı ağarmış hayaller
nemli kirpiklerle
bulutlandığında gözlerim
gökte şimşek olup çakıyorum
kimse farketmiyor..

sustum!
saçlarını kokluyorum rüzgarların
dudaklarından öpüyorum hayatı
içimde incecik bir sevgi ürperiyor
sarı hüzünler dökülüyor gönül bahçeme
gelmiyor beklediğim bahar
yaralar merhem tutmuyor
gözyaşı olup dökülüyorum kaldırımlara
mendil silmiyor
yağmur dinmiyor
sevdiğim bilmiyor…

sustum!
sustu benimle sarı sabır, sustu hasret,
sustu hayat
sustu zaman
acılar konuşuyor yalnız
acılarım konuşuyor
kimse duymuyor…
duymuyor…
duymuyor…
artık duy sesimi…

Devamı için tıklayın »

SANA GELİYORUM

MEVSİM SONBAHARA AKARKEN BENDE SANA GELİYORUM ILIK MEVSİM SONBAHARA AKARKEN BENDE SANA GELİYORUM ILIK BİR EYLÜL GECESİ…
ŞEHRİN YORGUN KALDIRMLARINDA TANIDIK KELİMELER ARIYORUM…,SEVDANA DAİR
SANA DAİR TEK BİR KELİME YETERDİ BANA! TEK BİR NEFES BİLE GÜLÜMSEMEM İÇİN YETERDİ BANA!SENSİZLİKTEN KANARKEN SOL YANIM, BEN HEP SENİ DÜŞLEDİM….

SANA BELKİ KÜÇÜK,KENDİME BÜYÜK GELEN YÜREĞİMDE,YILLAR GEÇSEDE SENİN SENİN ADINIYAZACAK BUNU BİL YETER SADECE….


VARLIĞIN ACI VERİYOR OLSAYDI BANA
SENİ ÖLÜMÜNE SEVMEZ
GELMEYECEĞİNİ BİLE BİLE
SENİ BEKLEMEZDİM….
BEN SENSİZLİKTE BİLE SENİ YAŞIYORUM

…SENİ O KADAR ÇOK SEVİYORUM…

Tek taraflı bir sevgiydi,
beni sana bağlayan
ve gözyaşına boğulan yüreğimdeki..
İki tarafına da dokunsan,
hiçbir sonuç alamadığın,
bir sevdaydı benimkisi..
Ben seviyordum
ve içimden,
bağıra bağıra söylüyordum.
Ben sana aşıktım,
ama sen hissetmiyordun..
Çıkaramıyordum içimdeki gücü.

Anlatamıyordum
´seviyorum´lu biten o son sözü.
Ve gözlerimle söylüyordum
ve ben seni özlüyordum,
ama sen görmüyordun…!

Seviyordum çocuksu bakışını.
Her yere ayak uyduran,
o çılgın rahatlığını.
Ve yerinde kullandığın,
olgun tavrını seviyordum..
Her şeyinle hoşuma gidiyordun
ve bana,
her şeyinle çekici geliyordun..
Ben sana hayrandım,
ama sen bilmiyordun..
Söyleyemedim sana..

Attığım her yeni adımda,
risk alarak başlardım hayata.
Ama,
sana karşı kumar oynayamadım,
rest çekemedim hayata.
Seni kaybetmekti,
sevginin yanında
sevgimin yalnız kalmasıydı korkum
ve ben bunu,
bir türlü göze alamıyordum…!

Sana söyleyemedim…
Belki sen bunu,
hiçbir zaman bilmeyeceksin..
Ama birgün öğrenirsen,
suçu kendinde arama.
Çünkü bütün suç benim..
Ve olur ya,
birgün gelirsen bana,
ben her zaman,
her şeyimle seninim…!

SEVGİNLE TUTUKLU KALDIM

Sensizliğe attığım her adım, ben benlikten çıkıyorum ben, ben olamıyorum.. Senin esirin oluyorum, gecelerin kör karanlıklarında.
Şarkımızı mırıldanıyorum sana,ve ben yine sen oluyorum.

Ben neden sende özlemlerimle sevgimle tutuklu kaldım.?

Sensizliğe attığım her adım da görmek istiyor gözlerim seni.
Baktığım her yerde,hep seni görmek için bakıyorum boşluklara..

Gerçeklerin gün ışığına ihtiyacı yok artık.
Yeni yüzler de sunma bana, usandım senden.
Usandım yaşar gibi yapmaktan, usandım gözü yaşlı günler yaşamaktan…

Sensizliğe attığım her adım da, okunaksız izini sürüyorum mutluluğun ve terkediyorum seni…

Sensizliğe attığım her adım,Her adres, her yol, sana çıkıyor..
Kaç kişi birden yaşadığımı bilmiyorum artık.
Sanki her biri bir çoçuk.
Biri benim yerime kalabalıkta sevilen, neşeli birini oynuyor.
Bir başkası tıpkı çocuk gibi aklına eseni..

Hissettiği her şeyi yapabileceğini, herkesin onu sonsuza dek seveceğini,
Kimseyi yitirmeden, kimseyi kırmadan böyle hep mutlu,
Sonsuza dek yaşayabileceğini sanıyor.
Bir başkası hep mutsuz herşeyin kötülükle dolu olduğunu,
Bu yalan dünyanın bu acımasızlığının ne yaparsak yapalım değişmeyeceğini çok iyi biliyor.

Biri ise durmadan ve hiç yılmadan seni sayıklıyor..
Suç bendeymiş gibi isyanlar ediyor bana..
Sadece beni suçluyor…

Bütün bunlar benimle birlikte.
Bazen onları taşımaktan yoruluyorum.
Beklemeler senden uzak kalınmaya çalışılan günler.

Sensizliğe attığım her adım..
Bilsen ne isyanlar ne nefretler taşıyor gecelerime.

Oysa sen susuyorsun..
Ve ben hep uyanığım zamansız ölümlere.
Bilsen,ne dayanılmaz kendimi hiç bir yerde bulamamak..
Yapayalnızlığımda da olsa haykıramamak ne zor !

Şimdi söyle..
Nerede o gül ektiğimiz umutlar?
Hayal bululutlarında bitirdiğimiz yağmurlar?
Ve kana kana içmeler susuzluğu?
Yıldızlı göklerdeki suskunluklarımı?

Sensizlik ateşlerimi Kutuplar’a sürdüğüm ve kendime yandığım o "düş" nöbetlerindeki özgür zamanlar…
Nerde !

Oysa yaşamak vardı göğün erişilmezliğini.
Her attığım adımda biraz daha geri gitmek.
Her intiharda yeniden dirilmek.

Ölümümü diriltmek istiyorum yokluğunla. Kendimi diriltecek kadar ölü, seni ölümüne sevecek kadar deliyim ben….

Mutluluk bile sensiz çekilmiyormuş geç anladım, gözlerinde bir anda dört mevsim.
Her mevsimin güzelliğinde sen..
Yemyeşil nehirler çizsem zamanın yüzüne adını sonsuzluk koysam ve her saniyesini o sonsuzluğu seninle yaşasam…

Umudun olacak ki, inanacaksın.
Umut su’da boğulmuşsa; nehirlerin suçu ne…?
Öğreniyorum sevdiğim.
Umudum yeşil akarsularda boğuld..
Ama o nehirlerde hayat’ta kalmayı, o nehirin mahkumu olmayı ve o nehir de seni sevmeyi öğreniyorum…

Sensizliğe attığım her adımda..

Ben sana özlemlerimle..

Yanıyorum. Yanarken; öğreniyorum

Yanımdayken uzaklardasın..
Yaklaşmak istiyorum izin vermiyorsun.
Yüreğimi yüreğine sakladım oysa bilmiyor musun?

Gel diye değil,

Sadece Bil Diye !!!