HÜZÜN AĞACI

Issız karanlık bir şehrin yalnızlıklarında var olan

Sessizliğin derinliklerinde gölgesiyle yaşayan bir ağaç.

Diğerlerinden farklı,hüzünden yaratılmış bir hüzün ağacı.

Yalnızdır,tek yoldaşı yapraklarıdır

Gün ağarır,güneş doğar

Acımasızdır güneş

Cehennem ateşi gibi yakar gövdesini,

Yaktıkça kavrulur,döker yapraklarını birer birer

Uludur,kuvvetlidir,başa çıkar elbet.

Güneş batar,yerine serin karanlığa bırakır.

Ardından gökyüzünden feryat koparan çığlıklar yükselir

Aydınlanır her yer,gecenin karanlığı ışıl ışıl parlar.

Ağlamaya başlar bulutlar akıtır gözyaşlarını yeryüzüne

Sırılsıklam olur hüzün ağacı, koruyanı da yoktur kollayanı da,

Her damla içinin ateşini körüklese de

O yadırgamaz bunu,alışıktır özüne

Çünkü o hüzün ağacıdır.

Ağaçların en yaşlısı,en acısı,en yalnızı,

Dayanılmazlıkların en dayanıklı göstergesi.

Kasırgaların yıkamadığı,ayakta kalmaya göğüs gerdiği bir hüzün ağacı.

Her yaprak dökümünde yerine bir yaprak çıkardığı

Ama kaderine mahkum bir HÜZÜN AĞACI.