karanlığın içine doğan güneş…

huyum kurusun affettim yine..

kalbimi parçalara ayırıp her birine binlerce kez basan 

o adamı kabul ettim yine..

sevgi demeyin sebebine

o sevgiden sevilmekten anlamaz

ben anlıyorum da ne oluyor sanki

ben niye affettim ki

ben seviyorum işte bu sebebi

ama yazıkki

anlamayan ve hiç bir zaman anlayamayacak birisini

seviyorum

buda sevmekten yana yaşayabileceğim en büyük kayıp

hadi çek git diyorum kendime

unutulmayacak bir tek allah

birgün geçiyor

ikinci gün yine aklımda…

”lütfen gençler unutulmayacak hiçbirşey yok bu hayatta

bu mısraları örnek olarak ekledim

şimdilerde bu yeni bir hastalık ve bulaşıcı

ayrılığa tahammülsüzlükten ölenler çok

gücünü kaybedipte hayata küsen çok

birtek insan için hayatını kahreden çok

değmeyen birisine değer veripte değersiz konuma düşen çok

üzülen çok

üzen de çok

ama mantıklı olan yok

arkadaşlar sevgi muhakkak ki çok kutsal bir duygu

fakat bu duyguyu hakedene verirsek kutsallığını korumuş oluruz

sevgiyi de gündelik hayatımızdaki birşey gibi görürsek

çok yazık olur

bir düşünün

 bu kelime basit bir  duruma geldikten sonra

kim inanır artık

’seni seviyorum’

 diyene..??

                                saygılarımla 

                            akasya56