Var olmak adına bir şarkı ,var olmak adına bir şiir ,var olmak adına bir ömür geçiriyoruz.peki gerçekten varmıyız..bizi gereçek yapan hangi duygumuz…belkide duygularımızdır gerçeğin örtücüleri.var zannettiğimiz bir mekan ve akıp gittiğini düşündüğümüz bir zaman var.peki gerçekten renk ,koku ,tat var mı ? yoksa biz bize öğretilmiş olan şartlanmalarımı yaşıyoruz…nasıl bir arınma bizi gerçek kılar …insan ,kendi kapasitesi ne ise evrenide o kadar algılayabiliyor.kimse kendi kapasitesinin dışını değerlendirip bunun farkındalığını yaşayamaz.ama içimde ki beni kendi kapasitemin dışına iten bir şeyler var…yaşadıklarımdan öğrendiklerimden ve hissettiklerimden daha öte bir yaşam boyutu var.insan oraganik bir çöp olmaktan daha öte…beyninde tüm evreni resmedebilen ve yüreğinde kendi sınırsızlığını yaşayan bir varlık.insan kendi sınırsızlığına kendi de inanmalı …kendi sonsuz yaşamının sorumluluklarını almalı ,kendi içinden çıkıp yükselmeli,duygularından yukarıda kendisinin gözlemleyicisi ve öğreticisi olmalı.yeri geldiği zaman hamallık yapıp taşıdığı bilgi birikimini ve kültür yoğunluğunu bir yere bırakıp önyargısız kendinde yeni ufuklara yol açmalı.ama kendinde boğulmadan …okyonus olmalı belki insan herşeyi kucklayabilmek için.şimdilik var olanın bende bir adı yok …çünkü kapasitemi çok fazla aşıyor…evren bir organizma ;kendi sistemi,kendi kuralları var.öyle bir sistem içerisinde var olmaya çalışıyoruz ki herşey anda var olup anda yok oluyor…hafızamızda ki süreklilik duygusu anı algılayamamakta ve bu sürekilik duygusu yeni bir anı ,yani her yeni başlangıcı geçmişle kıyaslamakta ve bu yüzden kendimizde zaman duygusu yaratıp ,ya geçmişte ,ye gelecekte yaşıyoruz…yada yaşadığımızı varsayıyoruz .yani insan zakasının ve aptallalığını bir sınırı yok .zekası olupta hangi tür kendi türünden varlıkları katleder,linç eder ve bunu insanlık ve demokresi adına yapar..aynı göğün altın aynı havayı soluyoruz biz bütünüz…