başı ve sonu belli olmayan ,metinsiz senoryoların,doğaçlama kahramanlarıyız…alkışsız ve karanfil kokusuz …biri gelsin dokunsun istyoruz yüreğimize.ama ,ya sonra deyip korkuyoruz…aslında biz sevmekten ve sevilmekten çok korkuyoruz.o yüzden kendimize hep bizi üzecek kişileri çekiyoruz.sevmenin sorumluluğunu kaldıramayacağımız için ,acı çekmenin trajik şifasını kullanıyoruz …şifanın kendisi sevmek ,ama herşeyi sevmek,öyle bir sevgi ,öyle bir aşk hayal ediyorum ki .ışıklar sönüp ,perde kapandığında ,herkes ayakta alkışlasın bu sevgiyi ,,,