En  asil güzellik türü bizi birden bire çarpmaz,fırtınalı ve sarhoş edici saldırılarda bulunmaz(böyle bir güzellik türü kolayca nefret uyandırır);tersine en asil güzellik,neredeyse farkında olmaksızın yanımızda taşıdığımız ,ağır ,ağır içe işleyen ve yine kimi zaman bir rüyada karşılaştığımız ,ama en sonunda ,uzunca bir süre yüreğimize özenle yerleştirdikten sonra ,bize tamamen sahip olan ve gözlerimizi yaşlarla ,yüreklerimizi tutkuyla dolduran türden bir güzelliktir.

                                                    Friedrich Nietzsche    insanca pek insanca kitabından