Beklemek ne acı şey değil mi? Nedensiz yere çaresizce, kendi kabuğunda beklemek.Niye bekler insan niçin.? Niye yitirmez hiç umudunu? Hepimiz hayatımzda birkez olsun birilerini beklemişizdir illaki.

   Ben hiç bıkmadım beklemekten.Kendimce bahaneler uydurdum aramayışına. İşi varsır, belki başına bişey gelmiştir dedim hep. Çoğu zamn güldüm bulduğum nedenlere değme senaristlere taş çıkaracak hale geldim. Her güne her saate yeni bir öykü.

   Bazı huylarımda değişmedi değil.Bikeresinde gün içinde en çok telefona bakma rekorunu kırdım. Beş dakikada bir. Belki bir çağrı yada mesaj gelmiştir diye.Hatta kendimce küçük flimler oynadım.Sanki o aramış gibi çalmayan tlf.nu açtım. Heyecanlandım,yutkundum,konuştum karanlık ekranı kulağıma dayayarak,vedalaştım sonra tekrar görüşüceğimizi söyleyerek.Kapadım tlf.nu Gözümden iki damla yaş düştü.Aramıyo işte!! Sildim göz yaşımı aman boşver aramazsa aramasın dedim bi an. Ama sadece bi an :(

   Neden kabullenmezki insan aramıyo işte. Boşver unut gitsin demezki. Çok aciz hissettim kendimi. Beklemeyi yediremedim kendime ilgisiz gibi, unutmuş gibi göründüm hep. Sesini bi an duymak için can attığımı bile bile… Güçsüzlük mü bu neydi?Adını bi türlü koyamadım

  Banan zor gelen belkide ilk kez birini bu kadar hasretle beklemek olmuştu. Beklemenin nedemek olduğunu bu acı olay öğretti bana. Şimdi daha bi iyi anlıyorum asker ocağında yarden gelecek bir mektubu bekleyen eri,huzur evinde kapıdan girecek olan tadınık bir yüzü bekleyen yaşlı gözleri…

   Evet, gitti. Hiçbirşey olamdan hemde.Ne bir ses ne bir seda kalmadı geriye öylece gitti.Bir tarafımıda yanında alarak umudumuda alsaydın bari. Kalmasaydı benimle. Sen gittiğinde beri hiç tükenmek bilmedi çünkü…