Öylesine yorgunum ki…Duymayı istemezsin bazı şeyleri ya ben şahit oldum duyduklarıma.Gidişi değil bu kadar acıtan ama olmayışım onda?Bi an gözlerin geldi aklıma.Ne çıkan kelimeler vardı aklımda ne de duyduklarım umrumda.Sadece gözlerin , gözlerin vardı…Rabbime şükretmek vardı dilimde , yüreğimde.Sevmek dedim kendimce .Üzgünüm çok üzgünüm bu gece.Ne çeşit bi yüktür bunu taşımak?Elimi kessem geçecek .Bu acı bu acı kaçlar hafta sevgilim….
USULCA KAPASAM GÖZLERİMİ
AÇMAK UĞRUNA Bİ ÇABA OLUR YA GÖRMEK İÇİN
İŞTE ONA İHTİYACIM YOK SANIRIM
SADECE KAPAMAK İSTİYORUM GÖZLERİMİ
GÖRMEK VAR YA HAYATI UCUNDA
AÇMADAN GÖZLERİMİ
ÖYLECE YAŞAMAK İSTİYORUM BEN….
Bir cümle var bilmediğim.Çözemediğim.Özneye bakıyorum gizlenmiş öylece.Belli ki yüklemden çok korkuyor.Arıyorum cümlede dolaylı tümlecim ya da zarfım nerede?Sonra bakıyorum cümleye.Anlamına göre çok zamanlı kendince.Geçmişte,gelecekte ve şimdi.Hepsi var içinde.Sonra dolaylı tümleç çarpıyor gözüme.Cevabı veriyorum:içimde.Gözüm yükleme değiveriyor.Yüklem özneyi saklatacak kadar tehlikeli.Sonra ,sonra nesneyi buluveriyorum.SEN…”SENİ SEVİYORUM”.Aslında çok tehlikeli tüm öğelerince.Ben seni severek tehlikeye dokunurken ,sen sevilerek hatadasın .Yüklem zaten baştan yanlış.Bi bakıyorum işte bi bakıyorum….En zararsız yerdeyim.Anlamlı bi cümlenin sonunda anlamsız bi noktayım.
